خروج آزمایشگاه‌های هرج و مرج، آوه آخرین دروازه‌بان ریسک خود را از دست می‌دهد

عنوان اصلی: آزمایشگاه‌های هرج و مرج در حال ترک آوه است

نویسنده اصلی: عمر گلدبرگ

ترجمه اصلی: پگی، بلاک‌بیست

یادداشت سردبیر: آزمایشگاه‌های هرج و مرج اعلام کردند که به‌طور پیشگیرانه همکاری خود در مدیریت ریسک با آوه را خاتمه می‌دهند و در تلاشند تا این رابطه مجاز را زودتر به پایان برسانند. به عنوان تیم اصلی که قیمت‌گذاری و مدیریت ریسک را برای تمام بازارهای آوه V2 و V3 در سه سال گذشته ارائه داده‌اند، خروج آن‌ها در مرحله‌ای بحرانی اتفاق می‌افتد زیرا آوه در حال پیشرفت در بازسازی معماری V4 و گسترش نهادی است.

در بیانیه، آزمایشگاه‌های هرج و مرج تأکید کردند که این تصمیم به دلیل اختلافات بودجه‌ای کوتاه‌مدت نیست، بلکه ناشی از انحراف شناختی بنیادی بین دو طرف در مورد "چگونگی مدیریت ریسک‌ها" است. با از دست دادن مشارکت‌کنندگان اصلی، افزایش پیچیدگی سیستم و بازنویسی معماری که توسط V4 به وجود آمده، مسئولیت‌ها و هزینه‌های مدیریت ریسک به طور قابل توجهی افزایش یافته است، اما تخصیص منابع و اولویت‌بندی به طور متناسب تنظیم نشده است.

این مقاله همچنین اشاره می‌کند که با جذب تدریجی سرمایه‌های نهادی به دیفای، خود رکورد ریسک به مهم‌ترین "دارایی ورودی" تبدیل شده است. زمانی که پروتکل‌ها نیاز به مدیریت ساختارهای سیستم پیچیده‌تر و استانداردهای انطباق بالاتر به طور همزمان دارند، ریسک دیگر فقط یک مسئله فنی نیست، بلکه یک قابلیت بنیادی است که تعیین می‌کند آیا آن‌ها می‌توانند به طور پایدار عمل کنند یا خیر.

با ورود دیفای به مرحله بعدی خود، مدیریت ریسک باید در کجا قرار گیرد و آیا صنعت حاضر به تحمل هزینه‌های مربوطه است؟

متن اصلی به شرح زیر است:

از نوامبر 2022، آزمایشگاه‌های هرج و مرج هر وامی که در آوه آغاز شده را قیمت‌گذاری کرده و مسئول مدیریت ریسک‌های تمام بازارها و شبکه‌های آوه V2 و V3 بوده‌اند، در این مدت هیچ بدهی بد معناداری رخ نداده است.

در این مدت، ارزش کل قفل شده آوه (TVL) از 5.2 میلیارد دلار به بیش از 26 میلیارد دلار رشد کرده است، با سپرده‌های تجمعی که از 2.5 تریلیون دلار فراتر رفته و بیش از 2 میلیارد دلار تصفیه انجام شده است.

امروز، ما تصمیم گرفته‌ایم که به‌طور پیشگیرانه این رابطه مجاز را به پایان برسانیم و در تلاش برای خاتمه زودتر همکاری هستیم.

این تصمیم به سرعت اتخاذ نشد. ما همیشه با مشارکت‌کنندگان DAO به نیت خوب همکاری کرده‌ایم و Aave Labs نیز حرفه‌ای عمل کرده است و حتی بودجه را به ۵ میلیون دلار افزایش داده است تا ما را حفظ کند. با این حال، ما تصمیم به ترک گرفتیم زیرا این همکاری دیگر با درک بنیادی ما از "چگونه باید ریسک‌ها مدیریت شوند" هم‌راستا نیست.

با وجود انحراف در مسیرهای آینده، من هنوز معتقدم که Aave Labs به شیوه‌ای عمل می‌کند که آن را برای Aave مفیدترین می‌داند.

چرا تصمیم به ترک گرفتیم

در سه سال گذشته، ما با Aave پیشرفت و پسرفت کرده‌ایم و چندین بحران بازار را تجربه کرده‌ایم—این لحظات تقریباً هر پارامتر که تعیین کرده‌ایم و هر مدل یادگیری ماشینی که ساخته‌ایم را آزمایش کرده است.

زمانی که ما به جمع پیوستیم، هزینه خالص سالانه DAO منفی ۳۵ میلیون دلار بود؛ چند ماه پیش، این رقم به ۱۵۰ میلیون دلار رسید. در طول این فرآیند، ما واقعاً احساس افتخار کرده‌ایم که یکی از مشارکت‌کنندگان اصلی هستیم.

مردم به راحتی چنین تجربه‌ای را رها نمی‌کنند. بنابراین، به منظور شفافیت و ارائه مرجعی برای آینده DAO، ما در اینجا دلایل را توضیح می‌دهیم.

تأمین مالی می‌تواند بسیاری از مشکلات را حل کند، اما نه همه آنها. مسئله عمیق‌تر این است که بین دو طرف در مورد سوال بنیادی "چگونه باید ریسک را مدیریت کرد" انحراف ساختاری وجود دارد. با ادامه بحث‌ها درباره مسیرهای آینده، این انحراف به طور فزاینده‌ای واضح‌تر شد.

در نهایت، مسائل بر روی سه نکته متمرکز است:

خروج مشارکت‌کنندگان اصلی Aave به طور قابل توجهی بار کاری و ریسک‌های عملیاتی را افزایش داده است؛

راه‌اندازی V4 دامنه عملکردهای مدیریت ریسک را گسترش داده و مسئولیت‌های عملیاتی و قانونی را افزایش داده است، در حالی که معماری آن توسط ما طراحی نشده و رویکرد طراحی‌ای نیست که ما اتخاذ کنیم؛

در سه سال گذشته، ما به طور مداوم کار مدیریت ریسک Aave را با زیان مدیریت کرده‌ایم. حتی با افزایش بودجه ۱ میلیون دلاری، عملیات کلی هنوز در سود منفی خواهد بود.

این به این معنی است که تنها دو انتخاب باقی مانده است، که هر دو را نمی‌توانیم بپذیریم:

به بهترین نحو تحت منابع ناکافی عمل کنیم اما نتوانیم استانداردهای مدیریت ریسک را که یک "برنامه DeFi پیشرو جهانی" باید داشته باشد، برآورده کنیم؛

برای ادامه‌ی یارانه‌دهی به عملیات ریسک آوه با استفاده از منابع خود، به طور مداوم متحمل ضررها می‌شویم.

حتی اگر مسائل اقتصادی حل شوند، اختلاف بین دو طرف در اولویت‌ها و روش‌های مدیریت ریسک همچنان وجود دارد و این موضوع به سادگی با افزایش بودجه حل نمی‌شود.

اما هیچ‌یک از این‌ها دیدگاه ما نسبت به این کار را تغییر نخواهد داد.

برای لابراتورهای آشوب، توانایی کمک به آوه همیشه یک افتخار بوده و همچنین به معنای مسئولیت سنگینی است. شهرت ما از سوابق گذشته‌مان ناشی می‌شود. هر همکاری باید یا به استانداردهای لازم برسد یا اصلاً انجام نشود.

مردم، فناوری و تجربه عملیاتی

آوه یک برند عالی است. موقعیت پیشرو آن ناشی از ویژگی‌های چشمگیر یا استراتژی‌های رشد تهاجمی‌ترین نیست.

آنچه واقعاً به آوه اجازه می‌دهد تا مزیت خود را در درازمدت حفظ کند، "قابلیت اعتماد" آن است. برند و احساسات بازار اساساً تنها یک بازتاب تأخیری از عملکرد، ایمنی و قابلیت‌های مدیریت ریسک آن است—به‌ویژه در محیط‌های بازار شدید که سایر شرکت‌کنندگان را نابود می‌کند. بر همین اساس، اجماع "فقط از آوه استفاده کنید" به تدریج شکل گرفت.

رقبا مکانیزم‌ها و استراتژی‌های رشد تهاجمی‌تری را راه‌اندازی کرده‌اند، اما یکی پس از دیگری به دلیل شکست‌های مدیریت ریسک یا آسیب‌پذیری‌های امنیتی سقوط کرده‌اند. در بازاری که از ناپایدارترین دارایی‌های جهان تشکیل شده است، "زنده‌مانی" خود یک محصول است. کسانی که می‌توانند ریسک‌ها را بهتر و برای مدت طولانی‌تری مدیریت کنند، پیروز خواهند شد.

نوآوری واقعی آوه در زمینه‌هایی است که بسیاری از پروتکل‌ها نادیده می‌گیرند: فرآیندها و زیرساخت‌ها. اوراکل‌های ریسک که ما برای اولین بار در آوه ساخته و راه‌اندازی کردیم، به پروتکل اجازه می‌دهند تا به‌طور خودکار تعمیر و پارامترها را بر اساس شرایط بازار پویا و ناپایدار به‌روز کند. این زیرساخت از گسترش آوه به بیش از ۲۵۰ بازار در ۱۹ بلاک‌چین پشتیبانی می‌کند و در هر ماه صدها به‌روزرسانی پارامتر را در حالی که استانداردهای عملیاتی سخت‌گیرانه را حفظ می‌کند، انجام می‌دهد و به این ترتیب اعتماد امروز را به دست می‌آورد.

در سال گذشته، لابراتورهای آشوب بیش از ۲,۰۰۰ به‌روزرسانی پارامتر ریسک را در بازارهای آوه اجرا کرده و به‌طور مداوم پیش برده‌اند که شامل تنظیمات دستی و مکانیزم‌های مدیریت اوراکل ریسک خودکار است. این زیرساخت به آوه اجازه می‌دهد تا به بیش از ۲۵۰ بازار در ۱۹ بلاک‌چین گسترش یابد و در عین حال مدیریت ریسک در زمان واقعی را نیز محقق کند.

این دقت از یک سیستم همکاری خاص و زنجیره اجرایی ناشی می‌شود: ACI مسئول رشد و حاکمیت است (@Marczeller)، TokenLogic مسئول مدیریت و رشد سرمایه است (@Token_Logic)، BGD مسئول مهندسی پروتکل است (@bgdlabs)، در حالی که Chaos Labs مسئول مدیریت ریسک است.

برند بخشی است که توسط دنیای بیرونی دیده می‌شود؛ آنچه واقعاً آن را ارزش دیدن می‌کند، افراد، فناوری و تجربه عملیاتی پشت آن است.

GTM و گسترش نهادی

مشارکت‌های ما فراتر از مدیریت ریسک می‌رود.

در سال‌های اخیر، صنعت کریپتو به سرعت به سمت نهادینه شدن حرکت کرده است. بزرگترین نهادهای مالی جهان در حال دسترسی به DeFi هستند، اما مهم نیست که بازده‌های "زنجیره‌ای" چقدر واقعی باشند، اگر نهادها نگران از دست دادن احتمالی وجوه مشتریان باشند، این بازده‌ها بی‌معنا هستند. برای هر نهاد تحت نظارت، تمام بحث‌ها با ریسک آغاز و پایان می‌یابد. چند نقطه پایه بیشتر از بازده هرگز ارزش ریسک به اصل را ندارد. نهادها به دنبال بازده‌های تنظیم‌شده بر اساس ریسک هستند و آنها وجوه را به پروتکلی که نمی‌تواند به وضوح به تیم‌های انطباق توضیح داده شود، تخصیص نخواهند داد.

به همین دلیل، سوابق ریسک Aave به مهم‌ترین دارایی GTM آن تبدیل شده است. به عنوان سازندگان این رکورد، ما توانسته‌ایم به طور مستقیم با این نهادها درگیر شویم. به درخواست Aave Labs، ما این نقش را بر عهده گرفتیم، با شرکای جهانی ملاقات کردیم، مواد تحقیق و دقت لازم را تولید کردیم و شخصاً در گسترش نهادی Aave شرکت کردیم. امیدواریم DAO بتواند در ماه‌های آینده از این انباشت‌ها بهره‌مند شود.

کشتی تزیوس

اگر هر تخته‌ای از یک کشتی تعویض شود، آیا هنوز همان کشتی است؟ نام تغییر نکرده، پرچم تغییر نکرده، اما ساختار زیرین در حال حاضر متفاوت است.

Aave اکنون در چنین وضعیتی است. مشارکت‌کنندگان اصلی که V3 را ساخته و اداره کرده‌اند، رفته‌اند و تجربه عملیاتی که Aave را در طول چرخه‌های بازار در سه سال گذشته پشتیبانی کرده است نیز از بین رفته است.

ما آخرین مشارکت‌کنندگان فنی باقی‌مانده از این گروه هستیم.

V3 بزرگترین برنامه در DeFi باقی می‌ماند و نیاز به مدیریت ریسک ۲۴ ساعته، ۷ روز هفته و ۳۶۵ روز سال دارد. اگرچه Aave Labs نسبت به مهاجرت سریع به V4 خوشبین است، تاریخ نشان می‌دهد که چنین مهاجرت‌هایی اغلب ماه‌ها یا حتی سال‌ها طول می‌کشد. قبل از اینکه V4 به طور کامل بازارها و نقدینگی V3 را در اختیار بگیرد، هر دو سیستم باید به طور موازی عمل کنند. بار کاری نصف نخواهد شد؛ بلکه دو برابر خواهد شد.

به طور بحرانی، مسئله تجربه عملی وجود دارد. حتی با فرض اینکه تیم‌های مختلف همان قابلیت‌ها را داشته باشند، تجربه‌ای که در طول سه سال عملیات مداوم جمع‌آوری شده است، نمی‌تواند به طور مستقیم در حین انتقال منتقل شود.

چقدر طول می‌کشد تا این فاصله پر شود؟ پاسخ به وضوح "صفر" نیست. و قبل از اینکه این فاصله ناپدید شود، کسی باید این هزینه را بپردازد و این مسئولیت تقریباً به طور کامل بر عهده ماست، در حالی که بودجه با توجه به دامنه گسترش یافته، کافی نیست.

تداوم برند معادل تداوم سیستم نیست.

چرا V4 متفاوت است

V4 یک پروتکل وام‌دهی کاملاً جدید است، با کد قرارداد هوشمند کاملاً جدید، معماری سیستم و پارادایم‌های طراحی جدید. علاوه بر نام، تقریباً هیچ شباهتی به Aave V3 ندارد.

تغییرات در سطح معماری به طور مستقیم بر ریسک تأثیر می‌گذارد: وابستگی‌های بیشتر در بازارها و ماژول‌ها، ساختار اعتباری جدید و منطق تصفیه تنظیم شده. "ریسک‌های مرتبه دوم" هر پروتکل جدید تنها پس از ورود واقعی وجوه به سیستم به تدریج ظاهر خواهند شد.

به عهده گرفتن این سیستم به طور مسئولانه به معنای نیاز به بازسازی زیرساخت، زنجیره ابزار و سیستم‌های شبیه‌سازی است و از ابتدا بر روی یک کدبیس که هنوز آزمایش بازار را پشت سر نگذاشته است، عمل کردن است. این دامنه بسیار بزرگتر از V3 است و این در هسته تصمیم‌گیری ما قرار دارد.

ریسک در پایین‌دست معماری قرار دارد. زمانی که معماری دستخوش تغییرات اساسی می‌شود، مدیریت ریسک نیز باید دوباره ساختاردهی شود. برخلاف خدمات استاندارد شده مانند اوراکل‌های قیمت یا اثبات‌های ذخیره، اوراکل‌های ریسک و سیستم‌های پشتیبانی آن‌ها باید به معماری‌های پروتکل خاصی متناسب شوند. پس از بازنویسی معماری، زیرساخت ریسک نیز باید دوباره ساخته شود.

مسئله این است: دامنه به طور قابل توجهی گسترش یافته است، اما منابع به موازات آن افزایش نیافته‌اند. Aave Labs ممکن است بتواند چنین مصالحه‌هایی را بپذیرد، اما ما نمی‌توانیم.

هزینه واقعی این موضوع

آنچه ما از دست می‌دهیم یک همکاری تاریخی با عملکرد خوب به ارزش ۵ میلیون دلار است. برای یک استارتاپ، این به هیچ وجه یک تصمیم شتابزده نیست و بنابراین نیاز به توضیحات دقیق‌تری دارد.

جبران خسارت تنها بخشی از آن است؛ مهم‌تر از آن، این یک سیگنال است: مقدار منابعی که یک سازمان در ریسک سرمایه‌گذاری می‌کند، اولویت‌بندی آن ریسک را نشان می‌دهد.

در عین حال، من معتقدم که تعداد کمی واقعاً هزینه‌های واقعی، هزینه‌های واقعی و ریسک‌های موجود در چنین سیستم‌هایی را درک می‌کنند. بنابراین، امیدوارم این نکات را روشن کنم.

باید روشن شود: DAO حق دارد تصمیم بگیرد چه چیزی برایش ارزش دارد و چقدر حاضر است برای آن پرداخت کند. من به این موضوع اعتراضی ندارم. مسئولیت من تنها قضاوت در مورد این است که آیا این شرایط برای ما مناسب است یا خیر—و این بار، مناسب نیستند.

مقایسه Aave با بانک‌ها

Aave اغلب خود را با بانک‌ها مقایسه می‌کند و ما نیز از این استاندارد برای ارزیابی آن استفاده می‌کنیم. بانک‌ها معمولاً ۶٪ تا ۱۰٪ از درآمد خود را به انطباق و زیرساخت ریسک اختصاص می‌دهند. در سال ۲۰۲۵، درآمد Aave پیش‌بینی می‌شود که ۱۴۲ میلیون دلار باشد، در حالی که بودجه ما ۳ میلیون دلار است که حدود ۲٪ را تشکیل می‌دهد.

ما برآورد می‌کنیم که حداقل بودجه ریسک برای V3 + V4 باید ۸ میلیون دلار باشد، تا دامنه وسیع‌تری از ریسک‌ها، زیرساخت اضافی و کار GTM که قبلاً انجام داده‌ایم را پوشش دهد، که حدود ۵.۶٪ از درآمد را تشکیل می‌دهد و هنوز زیر حداقل بانک‌ها است.

این مقایسه حتی ممکن است "ملايم" باشد. باز بودن بلاک‌چین آن را از نظر ریسک بازار و ریسک امنیت سایبری پیچیده‌تر و نامتقارن‌تر می‌کند. شفافیت منبع باز پروتکل به این معنی است که سطح حمله به طور یکسان برای همه قابل مشاهده است. یک سری حملات اخیر ثابت کرده است که این یک ریسک نظری نیست. ما معتقدیم که دیفای باید بیشتر از مالی سنتی در ریسک سرمایه‌گذاری کند، نه کمتر.

البته، مقیاس آوه در دیفای قابل مقایسه با موارد کمی است؛ بانک‌ها تنها یک نقطه مرجع برای درک میزان سرمایه‌گذاری نهادهایی هستند که "ریسک را جدی می‌گیرند." اینکه یک پروتکل "توانایی" سرمایه‌گذاری در ریسک را دارد با اینکه "انتخاب می‌کند سرمایه‌گذاری کند" متفاوت است.

برای آوه، توانایی مسئله نیست: DAO حدود ۱۴۰ میلیون دلار در ذخایر دارد و آوه لبز به تازگی یک پیشنهاد خودتأمین ۵۰ میلیون دلاری را تصویب کرده است. اما حتی اگر منابع کم باشد، هزینه‌های مدیریت ریسک تغییر نخواهد کرد. بودجه‌ها نمی‌توانند ساختار تهدید را تغییر دهند—هزینه‌ها هزینه هستند.

هزینه‌هایی که در بودجه ظاهر نخواهند شد

منابع انسانی و زیرساخت‌ها تنها هزینه‌های قابل مشاهده هستند؛ همچنین هزینه‌های پنهان ضروری وجود دارند که کمی سخت‌تر قابل اندازه‌گیری هستند.

اول، ریسک قانونی و نهادی وجود دارد. درگیر شدن در مدیریت ریسک در دیفای (چه به عنوان مدیران ریسک و چه به عنوان مدیران خزانه) با مرزهای مسئولیت نامشخصی مواجه است. هیچ چارچوب قانونی بالغی وجود ندارد، هیچ "پناهگاه امنی" وجود ندارد و هیچ تعریف قانونی روشنی از مسئولیت‌هایی که مدیران ریسک باید در صورت شکست یک پروتکل بر عهده بگیرند، وجود ندارد. زمانی که سیستم به طور عادی کار می‌کند، این وظایف "نامرئی" هستند؛ هنگامی که مشکلات پیش می‌آید، مسئولیت‌ها ناپدید نمی‌شوند.

دوم، امنیت شبکه و عملیاتی وجود دارد. ارائه خدمات ریسک برای یک پروتکل که میلیاردها دلار دارایی را مدیریت می‌کند به طور ذاتی آن را هدف حملات قرار می‌دهد. هزینه‌های حسابرسی، نظارت، زیرساخت و سیستم‌های کنترل داخلی به موازات مقیاس سپرده‌های کاربران افزایش خواهد یافت.

این هزینه‌ها منحصر به ما نیستند. هر تیمی که این نقش را در این مقیاس بر عهده بگیرد با همین خطرات مواجه خواهد شد. سوال این است که آیا چنین ساختار همکاری این واقعیت را منعکس می‌کند یا خیر.

اگر سود محدود باشد در حالی که ریسک نزولی نامحدود است، پس انتخاب ادامه دادن "داشتن ایمان" نیست؛ بلکه نوعی مدیریت ریسک ضعیف است.

اصول ما

در کایوس، ما همیشه به یک اصل ساده پایبند هستیم: فقط بر روی کارهایی که به طور کامل تأیید می‌کنیم، امضا می‌زنیم.

زمانی که همه چیز به خوبی پیش می‌رود، این اصل آسان است که رعایت شود؛ آنچه واقعاً اهمیت دارد زمانی است که این اصل هزینه‌ای دارد. امروز، آن هزینه ۵ میلیون دلار است.

من یک بار در "بازاری که کریپتو هرگز نساخت" درباره اینکه مدیریت ریسک در سطح مؤسسه چگونه باید باشد، نوشتم. این تصمیم تجلی آن باور در واقعیت است. اگر ما از استانداردهای بالاتر در صنعت حمایت می‌کنیم، ابتدا باید آن استانداردها را بر خودمان اعمال کنیم.

امیدوارم V4 موفق شود. اگر مشخص شود که نگرانی‌های ما بیش از حد برآورد شده است، این برای کل صنعت چیز خوبی خواهد بود.

به جامعه آوه: از اعتماد شما در این زمان سپاسگزاریم؛ این برای ما افتخار بوده است.