حتی با وجود «شلیک از پشت میله‌های زندان»، چرا شهرهای کوچک آمریکا با مراکز داده هوش مصنوعی مخالفند؟

در ۷ آوریل، رأی‌دهندگان در فستوس، میزوری، چهار نفر از هشت عضو شورای شهر را به دلیل تصویب پروژه مرکز داده هوش مصنوعی به ارزش ۶ میلیارد دلار در اواخر ماه مارس، از کار برکنار کردند. این پروژه که توسط شاخه توسعه مرکز داده شرکت Clayco به نام CRG هدایت می‌شود، در مساحتی به وسعت ۳۶۰ جریب گسترده شده و یک کاربر نهایی از فهرست ۱۰۰ شرکت برتر فورچون دارد که هویتش فاش نشده و با نام رمز «پروژه کومولوس» شناخته می‌شود.

شورای شهر بدون برگزاری جلسهٔ استماع عمومی این پروژه را تصویب کرد که منجر شد گروه ساکنان محلی «ویک آپ جف‌کو» از دولت شهر و شرکت CRG در دادگاه شهرستان سنت لوئیس شکایت کند و دادخواستی برای استیضاح شهردار در جریان باشد. به گزارش Tom's Hardware، تقریباً در همان زمان، اواخر سال ۲۰۲۵، خانهٔ ران گیبسون، عضو شورای شهر ایندیاناپولیس، چندین بار هدف تیراندازی قرار گرفت و یادداشتی با مضمون «بدون مراکز داده» روی درِ خانه‌اش گذاشته شد.

فستوس تنها نیست. اخیراً، خانهٔ ران گیبسون، عضو شورای شهر ایندیاناپولیس، در دل شب با ۱۳ گلوله هدف تیراندازی قرار گرفت و پسر هشت ساله‌اش را از خواب بیدار کرد. روی در، یادداشتی دست‌نویس نوشته شده بود: «مرکز داده مجاز نیست.» اف‌بی‌آی در حال تحقیق است. جوردین آبرامز، پژوهشگر برنامه افراط‌گرایی دانشگاه جورج واشنگتن، اشاره می‌کند که مراکز داده در حال تبدیل شدن به هدف افراط‌گرایان ضد فناوری و ضد دولت هستند.

صحنهٔ تیراندازی ران گیبسون

گروه حمایت «دیتا سنتر واچ» در گزارش سه‌ماهه دوم سال ۲۰۲۵ خود، تعداد گروه‌های مخالف سازمان‌یافته را از ۱۴۲ گروه در سال گذشته (در ۲۴ ایالت) به ۱۸۸ گروه (در ۴۰ ایالت) به‌روزرسانی کرده است. ارزش پروژه‌های متوقف‌شده یا به تأخیر افتاده از ۶۴ میلیارد دلار به ۱۶۲ میلیارد دلار افزایش یافته است. در اول آوریل ۲۰۲۶، پورت واشینگتن در ویسکانسین نخستین همه‌پرسی سراسری را که به‌طور مشخص یک مرکز داده را هدف قرار می‌داد، برگزار کرد و ۶۶٪ از رأی‌دهندگان با افزودن آستانه‌ای اجباری برای همه‌پرسی در پروژه‌هایی که بیش از ۱۰ میلیون دلار یارانه TIF دریافت می‌کنند موافقت کردند.

تمام این رویدادها به‌طور جمعی به یک سؤال پاسخ می‌دهند: آیا گلوگاه واقعی گسترش ظرفیت هوش مصنوعی در صندوق‌های رأی‌گیری شهرستان‌ها و شهرها خواهد بود؟

واکنش شدید در اوج

با ترسیم رویدادهای ۲۳ ماه گذشته بر روی نقشه ایالات متحده، دو سطح واکنش منفی آشکار می‌شود. یکی در سطح ایالتی است، با هشت ایالت که لایحه‌های تعلیق مراکز داده را ارائه یا تصویب کرده‌اند، از جمله مین (با نتیجهٔ ۸۲–۶۲ در مجلس نمایندگان، تا سال ۲۰۲۷ تمدید شد)، ورمانت (تا ژوئیهٔ ۲۰۳۰ تعلیق شد)، ویرجینیا (توسط نمایندهٔ دموکرات ایرین شین ارائه شد، تا ۲۰۲۸ تعلیق شد)، جورجیا، مریلند، داکوتای جنوبی، ویسکانسین و مینه‌سوتا. این سطح نمایانگر اقدام قانون‌گذاری است که بیشترین تأثیر را دارد اما کندترین پیشرفت را دارد.

نوع دیگری در سطح شهرداری یا شهرستان است که با واکنش شدیدتر و پرشورتر همراه است. شورای شهر چندلر در ایالت آریزونا به‌طور اتفاق آرا پروژهٔ ۲٫۵ میلیارد دلاری شرکت اکتیو اینفراس‌تراکچر را در دسامبر ۲۰۲۵ رد کرد (با لابی‌گری نمایندهٔ سابق ایالات متحده). سناتور کریستن سینما شورای شهر توسان در همان ایالت در حال حاضر در حال بازبینی مقررات محدودیت منطقه‌بندی مراکز داده است و بازخورد عمومی تا پایان آوریل ۲۰۲۶ باز است. شهرستان هیز و سن مارکوس در تگزاس با نتیجهٔ ۵ رأی در برابر ۲ رأی، پروژهٔ ۱.۵ میلیارد دلاری را رد کردند. مکان‌های دیگر عبارتند از: کاسکید لاکس در اورگن، چسترتون در ایندیانا، ایستگاه کتلِت در ویرجینیا، پیکویِر در میزوری و لنسینگ در میشیگان. بر اساس گزارش Data Center Watch، دست‌کم در ۱۰ ایالت ردهای مستقیم در سطح دولت شهری یا انصراف توسعه‌دهندگان از طرح‌هایشان مشاهده شده است.

بیش از نیمی از حوادث با تنش بالا در مناطق میدوست و جنوب مرکزی متمرکز هستند. این منطقه به دلیل مازاد نسبی ظرفیت شبکه در دهه گذشته، به یک نقطه داغ برای استقرار مراکز داده تبدیل شده است. اکنون واکنش منفی در همان منطقه متمرکز شده است. از دیدگاهی دیگر، تأمین‌کنندگان در حال حرکت از «ایالت‌های مازاد نیروگاه» هستند و با حساس‌ترین لایه سیاسی محلی مواجه می‌شوند.

۶۰ میلیارد دلار — در یک سطح نیستند

مقیاس مالی فستوس رقم ۶۰ میلیارد دلاری را به‌طور معمول برای شورای شهر هضم‌ناپذیر می‌کند. به گزارش روزنامه محلی myleaderpaper به نقل از اسناد بودجه شهرداری، بودجه عمومی فستوس به علاوه بودجه عملیاتی ایمنی عمومی برای سال مالی ۲۰۲۵، ۱۷.۶۴ میلیون دلار است، کل هزینه‌های شهرداری در سال مالی ۲۰۲۴، ۳۷.۴۱ میلیون دلار بوده و ذخیره تخمینی پایان سال برای سال مالی ۲۰۲۵، ۲۸.۰۹ میلیون دلار است.

پروژه مرکز داده ۶۰ میلیارد دلاری تقریباً ۳۴۰ برابر بودجه عملیاتی سالانه است، معادل ۴۵۰٬۰۰۰ دلار برای هر ساکن در شهری با ۱۳٬۲۰۰ نفر جمعیت. به طور نسبی، این یک پروژه توسعه محلی برای بحث نیست، بلکه شهری کوچک است که به یک خط لوله سرمایه‌ای کاملاً بی‌ارتباط به خود متصل می‌شود.

مقایسه این موضوع با درآمد متوسط سرانه تقریباً ۳۵٬۰۰۰ دلار ساکنان فستوس در مناطق غیرشهری ایالت میزوری، مسئله را روشن می‌کند. هر اعشاری در قرارداد مرکز داده از کل درآمد قابل‌صرف یک عمر سرانهٔ کل جامعه بیشتر است. مقامات محلی تجربهٔ لازم برای متعادل‌سازی چنین ارقامی را ندارند. انتقاد از قطعنامه شورای شهر فستوس که «برای استماع عمومی باز نیست» نامیده شده، از نظر فنی به این دلیل است که چنین پروژه‌هایی معمولاً شامل بندهای محرمانگی تجاری هستند (بدون افشای هویت توسعه‌دهنده یا مشتری نهایی)، که مانع از آن می‌شود که رویه‌های معمول شورای شهر قادر به بررسی قراردادهای محرمانه باشند. این یک نقص ساختاری است، نه سهل‌انگاری اعضای فردی شورا.

به دلیل تفاوت در مقیاس، تقسیم قرارداد یک مرکز داده به اندازه‌ای که توسط یک شورای محلی قابل مدیریت باشد، ذاتاً غیرقابل‌اجرا است. به همین دلیل در دوازده ماه گذشته مسیر احیا نه در فرایند قانون‌گذاری بلکه از طریق سه ابزار بیرونی حل شده است: فراخوان‌ها، دعاوی حقوقی و همه‌پرسی‌ها. در یک مورد نادر، فستوس شاهد بازپس‌گیری هر چهار عضو شورای شهر خود، طرح شکایتی توسط گروهی از ساکنان در دادگاه منطقه‌ای شهرستان سنت لوئیس و آغاز دادخواستی برای بازپس‌گیری شهردار بود، به‌طوری‌که هر سه مسیر به‌طور هم‌زمان آغاز شدند.

یک مرکز داده که یک شهر کوچک را می‌بلعد

مصرف برق یک مرکز داده هوش مصنوعی با مقایسه آن با یک شهر کوچک در ایالات متحده به بهترین شکل قابل درک است. یک مرکز داده هوش مصنوعی ۲۰۰ مگاواتی با بار کامل و ضریب بار ۸۶٪، سالانه حدود ۱۵۰۰ گیگاوات‌ساعت مصرف می‌کند. در مقایسه، یک شهر کوچک ۱۰۰٬۰۰۰ نفری در ایالات متحده سالانه تقریباً ۴۲۰ گیگاوات‌ساعت مصرف می‌کند (بر اساس آمار ایالات متحده). میانگین مصرف سالانه برق مسکونی ۱۰٫۵ مگاوات‌ساعت به ازای هر خانوار (بر اساس داده‌های اداره اطلاعات انرژی آمریکا، با فرض ۲٫۵ نفر در هر خانوار). مرکز داده ۳.۶ برابر مصرف برق ساکنان شهر را مصرف می‌کند. و این فقط برای برق است و مصرف آب مربوط به خنک‌سازی را در نظر نمی‌گیرد.

مصرف آب، از سوی دیگر، مقایسه‌ای شهودی‌تر ارائه می‌دهد. بر اساس ایالات متحده مصرف آب مسکونی معمولی بر اساس بررسی‌های زمین‌شناسی (۱۰۰ گالن به ازای هر نفر در روز)، شهری با ۱۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت سالانه حدود ۳۶٫۵ میلیارد گالن آب مصرف می‌کند. در مقابل، یک مرکز داده هوش مصنوعی در مقیاس ابرپیمایی مانند مرکز داده کاونسل بلافز گوگل (بزرگ‌ترین مرکز داده گوگل در ایالات متحده) سالانه ۵۰۰ میلیون گالن آب مصرف می‌کند. به طور مطلق، مصرف آب مرکز داده ۱۳٫۷٪ از مصرف شهر است. با این حال، از دیدگاهی متفاوت، این معادل مصرف آب ۱۴٬۰۰۰ نفر در یک سال کامل است. در یک شهر کوچک با جمعیتی بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ نفر، این بدان معناست که بخش قابل‌توجهی از سیستم تأمین آب شهر به یک مصرف‌کننده واحد اختصاص می‌یابد. طبق گزارش انرژی مرکز داده ۲۰۲۴ آزمایشگاه لارنس برکلی، مراکز داده ایالات متحده در سال ۲۰۲۳ به طور مستقیم ۱۷ میلیارد گالن آب برای خنک‌سازی مصرف کردند و به طور غیرمستقیم (برای تولید برق) ۲۱۱ میلیارد گالن آب مصرف کردند. انتظار می‌رود مصرف مستقیم آب تا سال ۲۰۲۸ دو یا حتی چهار برابر شود.

رایج‌ترین شعار اعتراضی که شنیده می‌شود این است: «چاه ما خشک خواهد شد.» با نگاه به اعداد، این یک بیان احساسی نیست. طبق داده‌های تأمین آب محلی که به نقل از سیرا کلاب و گریست منتشر شده است، در سال ۲۰۲۳، شهرستان لودن در ویرجینیا (شهرستانی با بیشترین تراکم مراکز داده در ایالات متحده) شاهد مصرف بالقوه ۸.۹۹ میلیارد گالن آب توسط مراکز داده بود که حدود ۱۰ درصد از کل مصرف آب این شهرستان را تشکیل می‌داد. اگر در سطح شهرستان همین حالا هم قابل توجه باشد، اعداد در سطح شهر حتی شدیدتر خواهند بود.

ظرفیت برنامه‌ریزی‌شده در حال توسعه، ورود به پنجره جهش

ظرفیت واقعی مراکز داده ایالات متحده که عملاً به بهره‌برداری رسیده‌اند، طبق داده‌های FERC و Wood Mackenzie برای سه‌ماهه چهارم ۲۰۲۵، تقریباً ۵۰ گیگاوات است. کل خطوط لوله برنامه‌ریزی‌شده به ۲۴۱ گیگاوات می‌رسد که ۳۳٪ آن (حدود ۸۰ گیگاوات) در مرحله توسعه فعال قرار دارد و ۶۷٪ دیگر (حدود ۱۶۱ گیگاوات) هنوز آغاز نشده است. بلومبرگ‌ان‌اف پیش‌بینی می‌کند که از سال ۲۰۲۵ تا ۲۰۳۰، ۹۷ گیگاوات ظرفیت اضافی در ایالات متحده افزوده شود و تقاضای برق مراکز داده تا سال ۲۰۳۵ به اوج خود یعنی ۱۰۶ گیگاوات برسد. تمام این اعداد به یک واقعیت اشاره دارند: بخش اعظم ظرفیت هنوز در مرحله طرح و نقشه است و هنوز اجرا نشده است.

بر اساس داده‌های فاش‌شده توسط سایت‌لاین کلایمت از طریق تک‌رادار، از ۱۶ گیگاواتی که در ابتدا قرار بود در سال ۲۰۲۶ به بهره‌برداری برسد، انتظار می‌رود ۳۰ تا ۵۰ درصد آن لغو یا به تأخیر بیفتد. در همین حال، داده‌های «دیتا سنتر واچ» نشان می‌دهد که از ماه مه ۲۰۲۴ تا مارس ۲۰۲۵، طی ۱۰ ماه، پروژه‌های مرکز داده به ارزش ۶۴ میلیارد دلار به دلیل مخالفت سازمان‌یافته متوقف یا به تأخیر افتاده‌اند. در سه‌ماهه دوم سال ۲۰۲۵، این رقم ۹۸ میلیارد دلار بود که به ۲۰ پروژه مربوط می‌شد. مبلغ مسدودشده در یک سه‌ماهه از مجموع کل ده ماه گذشته فراتر رفته است.

این باعث ایجاد ناهماهنگی زمانی می‌شود. کپیتال پیش‌تر متعهد شده است که ظرف پنج سال آینده ظرفیت مراکز داده ایالات متحده را دو برابر کند، اما این ظرفیت جدید باید از هر سطح از تأییدهای شهرستان و شهر عبور کند. هرچه ظرفیت برنامه‌ریزی‌شده بیشتر باشد، مساحت سطحی که می‌توان با بازپخش آب نگه داشت، بزرگ‌تر خواهد بود. مواردی مانند فستوس توانستند ظرف یک ماه از رأی شورای شهر به فراخوان و طرح دعاوی حقوقی ارتقا یابند، نه به این دلیل که منحصر به فرد بودند، بلکه به این دلیل که تعداد سازمان‌های مخالف در یک سال ۴۶ مورد افزایش یافت (بر اساس گزارش Data Center Watch برای سه‌ماهه دوم ۲۰۲۵) و ابزارهای حقوقی قالب‌بندی‌شده را در سراسر ایالات به اشتراک گذاشتند، از جمله همه‌پرسی‌های یارانه TIF، دعاوی مربوط به تقسیم‌بندی اراضی و فراخوان نمایندگان مجلس. اینکه آیا توافق‌نامهٔ بلندمدت تأمین برق که توسط یک آزمایشگاه پیشرفته امضا شده است به ثمر خواهد نشست یا نه، بستگی دارد به اینکه این قراردادها در کدام شهرستان‌ها به امضا برسند و کدام ساکنان بر شوراهای آن شهرستان‌ها نظارت دارند.

گلوگاه در گسترش ظرفیت انرژی‌های تجدیدپذیر، که برای اولین بار از مذاکرات قرارداد خرید برق خارج شد، در رأی‌گیری فراخوانی که توسط ۱۳٬۲۰۰ نفر انجام شد، آشکار گردید.