معاملات آتی دائمی در مقابل معاملات آتی مدت‌دار: تفاوت چیست؟

اگر در معاملات آتی ارز دیجیتال تازه‌کار هستید، احتمالاً با اصطلاحاتی مانند: معاملات آتی دائمی، معاملات آتی فصلی و قراردادهای مدت‌دار مواجه شده‌اید. آیا این‌ها اساساً یک چیز هستند؟ این سردرگمی کاملاً قابل درک است.

به هر حال، هم معاملات آتی دائمی و هم معاملات آتی مدت‌دار به شما امکان می‌دهند بدون مالکیت مستقیم دارایی پایه، روی تغییرات قیمت ارز دیجیتال معامله کنید. هر دو می‌توانند شامل اهرم باشند. هر دو معمولاً توسط معامله‌گران کوتاه‌مدت و سرمایه‌گذاران حرفه‌ای استفاده می‌شوند.

اما وقتی دقیق‌تر نگاه می‌کنید، تفاوت بسیار مهم‌تر از آن چیزی است که در ابتدا به نظر می‌رسد.

در واقع، درک نحوه عملکرد این قراردادها ممکن است رویکرد شما نسبت به ریسک، زمان‌بندی و استراتژی معاملاتی را کاملاً تغییر دهد.

بنابراین قبل از باز کردن موقعیت آتی بعدی خود، درک آنچه واقعاً معاملات آتی دائمی را از معاملات آتی مدت‌دار متمایز می‌کند، مفید خواهد بود.

معاملات آتی دائمی چیست؟

معاملات آتی دائمی (Perpetual Futures)، که در دنیای ارز دیجیتال اغلب به آن «Perps» گفته می‌شود، قراردادهای آتی بدون تاریخ انقضا هستند. همین ویژگی واحد، آن‌ها را از معاملات آتی سنتی متمایز می‌کند.

به زبان ساده، معاملات آتی دائمی به معامله‌گران اجازه می‌دهند تا زمانی که می‌خواهند، بدون نگرانی در مورد تاریخ تسویه قرارداد، روی تغییرات قیمت گمانه‌زنی کنند.

برای مثال، اگر یک موقعیت آتی دائمی بیت‌کوین باز کنید، از نظر تئوری می‌توانید تا زمانی که مارجین کافی برای جلوگیری از لیکویید شدن حفظ می‌کنید، آن را به‌طور نامحدود نگه دارید.

با این حال، یک مکانیسم مهم وجود دارد که باعث می‌شود معاملات آتی دائمی به‌درستی کار کنند: نرخ تأمین مالی (Funding Rate).

از آنجایی که قراردادهای دائمی هرگز منقضی نمی‌شوند، صرافی‌ها از پرداخت‌های تأمین مالی استفاده می‌کنند تا به نزدیک نگه داشتن قیمت‌های آتی به قیمت‌های بازار نقدی کمک کنند.

وقتی نرخ تأمین مالی مثبت است، معامله‌گران موقعیت خرید (Long) معمولاً به معامله‌گران موقعیت فروش (Short) پرداخت می‌کنند.

وقتی نرخ تأمین مالی منفی می‌شود، معامله‌گران موقعیت فروش به معامله‌گران موقعیت خرید پرداخت می‌کنند.

این سیستم به جلوگیری از انحراف بیش از حد قیمت‌های دائمی از بازار واقعی کمک می‌کند.

امروزه، معاملات آتی دائمی به یکی از محبوب‌ترین محصولات در معاملات ارز دیجیتال تبدیل شده‌اند، زیرا انعطاف‌پذیری و دسترسی مداوم به بازار را ارائه می‌دهند.

معاملات آتی مدت‌دار چیست؟

معاملات آتی مدت‌دار (Expiry Futures)، که به آن معاملات آتی سنتی یا تاریخ‌دار نیز گفته می‌شود، متفاوت عمل می‌کنند. معاملات آتی مدت‌دار دارای تاریخ تسویه ثابت هستند.

این بدان معناست که معامله‌گران از قبل دقیقاً می‌دانند که قرارداد چه زمانی منقضی می‌شود.

برای مثال، برخی از قراردادهای آتی ارز دیجیتال به‌صورت هفتگی، ماهانه یا فصلی تسویه می‌شوند. پس از رسیدن تاریخ انقضا، موقعیت به‌طور خودکار بسته شده و طبق مکانیسم قیمت‌گذاری صرافی تسویه می‌شود.

پس از رسیدن تاریخ انقضا، قرارداد به‌طور خودکار بسته شده و طبق قوانین قیمت‌گذاری صرافی تسویه می‌شود.

از آنجایی که معاملات آتی مدت‌دار در نهایت تسویه می‌شوند، نیازی به نرخ تأمین مالی مانند قراردادهای دائمی ندارند.

در عوض، قیمت‌گذاری تحت تأثیر انتظارات بازار پیرامون قیمت‌های آتی قرار می‌گیرد.

برای مثال، قیمت‌گذاری معاملات آتی مدت‌دار ممکن است منعکس‌کننده انتظارات کلان اقتصادی گسترده‌تر، تقاضای آتی پیش‌بینی‌شده و تغییرات فرضیات نوسان باشد. از آنجایی که معامله‌گران دارایی‌ها را بر اساس جایی که معتقدند بازارها در طول زمان حرکت می‌کنند قیمت‌گذاری می‌کنند، قراردادهای مدت‌دار گاهی اوقات می‌توانند با حق بیمه یا تخفیف نسبت به قیمت‌های نقدی معامله شوند.

این موضوع گاهی باعث می‌شود معاملات آتی مدت‌دار با حق بیمه یا تخفیف نسبت به بازارهای نقدی معامله شوند.

از نظر تاریخی، بازارهای مالی سنتی مانند کالاها، نفت و شاخص‌های سهام به‌شدت به قراردادهای آتی مبتنی بر انقضا متکی بوده‌اند.

ارز دیجیتال بعداً معاملات آتی دائمی را به‌عنوان جایگزینی انعطاف‌پذیرتر معرفی کرد.

معاملات آتی دائمی در مقابل مدت‌دار: تفاوت واقعی چیست؟

در سطح کلان، هر دو محصول به معامله‌گران اجازه می‌دهند با استفاده از اهرم روی تغییرات قیمت گمانه‌زنی کنند. اما ساختار آن‌ها رفتار معامله‌گران را تغییر می‌دهد.

بزرگترین تفاوت زمان است. معاملات آتی دائمی هرگز منقضی نمی‌شوند. معاملات آتی مدت‌دار منقضی می‌شوند.

این موضوع همه‌چیز را از مدیریت موقعیت گرفته تا استراتژی تغییر می‌دهد. در معاملات آتی دائمی، معامله‌گران اغلب بر انعطاف‌پذیری تمرکز می‌کنند.

از آنجایی که موقعیت‌ها می‌توانند به‌طور نامحدود باز بمانند، بسیاری از معامله‌گران کوتاه‌مدت ارز دیجیتال آن‌ها را برای معاملات مومنتوم، اسکالپینگ و گمانه‌زنی فعال ترجیح می‌دهند.

معاملات آتی مدت‌دار تمایل دارند معامله‌گرانی با استراتژی‌های ساختاریافته‌تر را جذب کنند.

برخی از سرمایه‌گذاران از آن‌ها برای پوشش ریسک یا موقعیت‌گیری در بازه‌های زمانی خاص استفاده می‌کنند، زیرا تاریخ‌های تسویه قابل پیش‌بینی هستند.

تفاوت مهم دیگر هزینه است. معاملات آتی دائمی شامل پرداخت‌های تأمین مالی هستند که می‌توانند در بازارهای پرنوسان گران شوند.

معاملات آتی مدت‌دار کاملاً از نرخ‌های تأمین مالی اجتناب می‌کنند، اگرچه حق بیمه و تخفیف‌های قیمت همچنان می‌توانند بر بازده تأثیر بگذارند.

پویایی قیمت‌گذاری نیز متفاوت است. قراردادهای دائمی معمولاً به دلیل مکانیسم تأمین مالی نزدیک به قیمت‌های نقدی باقی می‌مانند. معاملات آتی مدت‌دار ممکن است بسته به انتظارات بازار به‌طور موقت بالاتر یا پایین‌تر از قیمت نقدی معامله شوند.

چرا معامله‌گران ارز دیجیتال معاملات آتی دائمی را ترجیح می‌دهند؟

در بازارهای ارز دیجیتال، معاملات آتی دائمی به‌طور قابل‌توجهی محبوب‌تر از قراردادهای مدت‌دار شده‌اند. دلیل آن نسبتاً ساده است: انعطاف‌پذیری.

بیشتر معامله‌گران ارز دیجیتال می‌خواهند بدون نگرانی در مورد مهلت‌های تسویه، توانایی ورود و خروج سریع از موقعیت‌ها را داشته باشند.

قراردادهای دائمی این امکان را فراهم می‌کنند. آن‌ها همچنین تمایل دارند نقدینگی عمیق‌تر، حجم معاملات بالاتر و گزینه‌های اهرمی بیشتری ارائه دهند، که این یکی از دلایلی است که بسیاری از معامله‌گران کوتاه‌مدت ارز دیجیتال معاملات آتی دائمی را برای استراتژی‌های معاملاتی فعال ترجیح می‌دهند.

برای معامله‌گران کوتاه‌مدت، این فرصت‌های بیشتری ایجاد می‌کند. در عین حال، معاملات آتی دائمی ممکن است ریسک بالاتری داشته باشند. اهرم بالا همراه با ریسک لیکویید شدن می‌تواند در صورت حرکت غیرمنتظره بازار، ضررها را به‌سرعت افزایش دهد.

آیا معاملات آتی مدت‌دار هنوز مفید هستند؟

با وجود اینکه معاملات آتی دائمی بر معاملات ارز دیجیتال تسلط دارند، معاملات آتی مدت‌دار همچنان نقش مهمی ایفا می‌کنند.

معامله‌گران حرفه‌ای و مؤسسات گاهی اوقات قراردادهای مدت‌دار را ترجیح می‌دهند زیرا زمان‌بندی قابل پیش‌بینی‌تری ارائه می‌دهند.

بدون پرداخت‌های تأمین مالی، معامله‌گران می‌توانند هزینه‌های بلندمدت را بهتر محاسبه کنند.

معاملات آتی مدت‌دار همچنین می‌توانند به سرمایه‌گذاران کمک کنند تا موقعیت‌ها را در اطراف رویدادهای خاص بازار یا دوره‌های نگهداری برنامه‌ریزی‌شده پوشش دهند.

در برخی شرایط، داشتن تاریخ تسویه ثابت در واقع عدم قطعیت را کاهش می‌دهد.

بنابراین در حالی که معاملات آتی دائمی تمایل دارند بر معاملات خرد ارز دیجیتال تسلط داشته باشند، قراردادهای مدت‌دار همچنان برای استراتژی‌های ساختاریافته‌تر مفید باقی می‌مانند.

کدام یک برای مبتدیان بهتر است؟

اگر تازه شروع کرده‌اید، معاملات آتی دائمی اغلب ساده‌تر به نظر می‌رسند زیرا انعطاف‌پذیری بیشتری ارائه می‌دهند و در اکثر صرافی‌های اصلی در دسترس هستند.

اما ساده‌تر بودن همیشه به معنای ایمن‌تر بودن نیست. از آنجایی که قراردادهای دائمی شامل اهرم و ریسک لیکویید شدن هستند، مبتدیان ممکن است سرعت وقوع ضررها را دست‌کم بگیرند.

معاملات آتی مدت‌دار ممکن است در ابتدا پیچیده‌تر به نظر برسند، اما تاریخ‌های تسویه ثابت گاهی اوقات معاملات منضبط‌تری را تشویق می‌کنند.

در نهایت، انتخاب بهتر به سبک معاملاتی، تحمل ریسک و نحوه برنامه‌ریزی شما برای مدیریت فعال موقعیت‌ها بستگی دارد، زیرا قراردادهای مختلف تمایل دارند با انواع مختلف معامله‌گران سازگار باشند.

معامله‌گران چگونه از هر دو در بازارهای ارز دیجیتال استفاده می‌کنند

بسیاری از معامله‌گران با تجربه در واقع بسته به شرایط بازار از هر دو نوع معاملات آتی دائمی و مدت‌دار استفاده می‌کنند.

برخی معاملات دائمی را برای معاملات مومنتوم کوتاه‌مدت ترجیح می‌دهند. دیگران از قراردادهای مدت‌دار برای موقعیت‌گیری بلندمدت یا استراتژی‌های پوشش ریسک استفاده می‌کنند.

امروزه، بسیاری از پلتفرم‌های ارز دیجیتال نیز دسترسی به بازارهای آتی دائمی را برای معامله‌گرانی که به دنبال کشف اهرم در دارایی‌های دیجیتال هستند، فراهم می‌کنند. برای مثال، پلتفرم‌هایی مانند WEEX محصولات آتی دائمی را در کنار معاملات نقدی ارائه می‌دهند و به کاربران اجازه می‌دهند بهتر درک کنند که ابزارهای معاملاتی مختلف در شرایط متغیر بازار چگونه کار می‌کنند.

نتیجه‌گیری

هنگام مقایسه معاملات آتی دائمی در مقابل مدت‌دار، بزرگترین تفاوت به یک چیز ختم می‌شود: زمان.

معاملات آتی دائمی به دلیل اینکه هرگز منقضی نمی‌شوند، انعطاف‌پذیری ارائه می‌دهند، در حالی که معاملات آتی مدت‌دار از برنامه‌های تسویه ثابت پیروی می‌کنند.

هیچ‌کدام به‌طور خودکار بهتر نیستند. در عوض، آن‌ها اهداف متفاوتی را دنبال می‌کنند. برای معامله‌گرانی که به دنبال انعطاف‌پذیری و دسترسی مداوم هستند، معاملات آتی دائمی ممکن است کاربردی‌تر به نظر برسند.

برای معامله‌گرانی که بر زمان‌بندی ساختاریافته و تسویه قابل پیش‌بینی متمرکز هستند، معاملات آتی مدت‌دار ممکن است مزایایی ارائه دهند.

نکته کلیدی صرفاً انتخاب یکی بر دیگری نیست. بلکه درک این موضوع است که هر ابزار چه زمانی منطقی‌تر است.

زیرا در معاملات آتی، ساختار اغلب به اندازه جهت بازار اهمیت دارد.

سوالات متداول

۱. معاملات آتی دائمی دقیقاً چیست؟

معاملات آتی دائمی را به عنوان معامله بدون ساعت تیک‌تاک در نظر بگیرید—آن‌ها هرگز منقضی نمی‌شوند. شما می‌توانید یک موقعیت خرید یا فروش را تا زمانی که می‌خواهید نگه دارید، بدون اینکه نگران تاریخ‌های تسویه باشید. تنها نکته، کارمزد تأمین مالی است که هر چند ساعت یک‌بار پرداخت یا دریافت می‌کنید تا قیمت قرارداد با بازار نقدی همسو بماند.

۲. معاملات آتی مدت‌دار چه تفاوتی دارند؟

تفاوت اصلی مهلت زمانی سخت است. معاملات آتی مدت‌دار به‌طور خودکار در یک تاریخ ثابت تسویه می‌شوند، به این معنی که شما دقیقاً می‌دانید صرافی چه زمانی موقعیت را به‌اجبار می‌بندد و حساب‌ها را تسویه می‌کند.

۳. چرا اکثر معامله‌گران ارز دیجیتال به‌طور پیش‌فرض از معاملات دائمی استفاده می‌کنند؟

همه چیز به راحتی خالص برمی‌گردد. با معاملات دائمی، لازم نیست نگران انتقال موقعیت خود به ماه جدید باشید. به‌علاوه، از آنجایی که کل دنیای ارز دیجیتال به بازار دائمی هجوم می‌آورد، اینجاست که عمیق‌ترین نقدینگی و فشرده‌ترین اسپردها را ۲۴/۷ پیدا خواهید کرد.

۴. آیا معامله‌گران همچنان در معاملات آتی مدت‌دار کارمزد تأمین مالی پرداخت می‌کنند؟

خیر، و این بزرگترین قدرت آن‌هاست. از آنجایی که قراردادهای مدت‌دار به‌طور طبیعی در یک تاریخ ثابت تسویه می‌شوند، صرافی‌ها نیازی به مکانیسم نرخ تأمین مالی ندارند. اگر قصد دارید موقعیتی را برای ماه‌ها در طول یک بازار گاوی پررونق نگه دارید، معاملات آتی مدت‌دار می‌توانند هزینه‌های تأمین مالی شما را به‌شدت کاهش دهند.

۵. با کدام یک باید شروع کنید؟

اگر مبتدی هستید، معاملات دائمی معمولاً ساده‌تر هستند زیرا منعکس‌کننده معاملات نقدی استاندارد هستند: می‌خرید، نگه می‌دارید و هر زمان که بخواهید می‌بندید. اما اگر یک معامله‌گر نوسان‌گیر هستید که از کاهش سرمایه به دلیل نوسانات کارمزد تأمین مالی در طول چند هفته متنفر هستید، قراردادهای مدت‌دار قطعاً ارزش بررسی دارند.