جنگ مالی پنهان؟ ایران عوارض ترانزیت تنگه را با استیبل‌کوین دریافت می‌کند

عنوان اصلی: جنگ مالی مخفی؟ ایران عوارض هرمز را با استیبل‌کوین دریافت می‌کند

نویسندهٔ اصلی: ماهه، فورسایت نیوز

در دوم آوریل، ابادی، معاون وزیر امور خارجه ایران، در یک کنفرانس خبری معمول در تهران تأیید کرد که تمامی ابرنافت‌کش‌هایی که از تنگه هرمز عبور می‌کنند باید عوارضی را به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) بپردازند و صراحتاً هرگونه تسویه به دلار آمریکا را منتفی دانست. این بیانیه شایعاتی را که در دنیای حمل‌ونقل دریایی در جریان بود رسمی کرد و نشان داد که ایران دیگر از ابزارهای سنتی مانور ژئوپلیتیکی رضایت ندارد و در عوض کنترل تنگه را به یک آزمایش مالی تبدیل کرده است که هدف آن هژمونی دلار آمریکا است.

سرعت اجرای مکانیزم عوارض از انتظارات بازار فراتر رفت.

بلومبرگ به اسناد داخلی نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی استناد کرد که نشان می‌دهد این سامانه تا پایان ماه مارس استقرار فنی خود را تکمیل کرده بود. ایران تنها دو گزینه برای دریافت عوارض ارائه کرده است: انتقال سیمی یوان یا تسویه با استیبل‌کوین‌های دلار از طریق یک شبکه غیرمتمرکز.

اداره گمرک ایران پنجره‌ای اختصاصی برای تبادل ارزهای دیجیتال در جزیره قشم ایجاد کرده است تا اطمینان حاصل شود وجوه پس از دریافت، به سرعت به ریال تبدیل یا به حساب‌های خارج از کشور منتقل شوند.

این چیدمان با دقت طراحی شده است.

توافق‌های سنتی حمل‌ونقل بین‌المللی بر شبکه سوئیفت و نظام بانکداری کارگزاری متکی هستند، جایی که هرگونه تراکنش مرتبط با ایران، تحریم‌های ثانویه وزارت خزانه‌داری ایالات متحده را فعال می‌کند. در مقابل، ترکیب سیستم پرداخت فرامرزی یوان و یک شبکه بلاک‌چین عمومی، یک کانال موازی ایجاد کرده است که نظارت دلار آمریکا را دور می‌زند.

به گفتهٔ کارگزار کشتیرانی مستقر در لندن، برامار، دست‌کم دو نفتکش با پرچم‌های نامشخص تا پایان ماه مارس پرداخت‌های یوان را انجام دادند و با موفقیت از تنگه عبور کردند. کمیته امنیت ملی مجلس شورای اسلامی این سازوکار را در سطح حقوقی داخلی با «قانون مدیریت ترانزیت تنگه هرمز» که در ۳۰ مارس تصویب شد، تأیید کرد.

شایان ذکر است که ایران برای شناورها بر اساس وابستگی‌های ژئوپلیتیکی‌شان، هزینه‌های متفاوتی تعیین کرده است.

بلومبرگ به اطلاعات داخلی درباره نرخ‌های عوارض نفتی در تنگه هرمز استناد کرد که از ۰.۵ دلار برای هر بشکه آغاز می‌شود و بر اساس رابطه کشورها به پنج سطح تقسیم شده است.

سطح اول به متحدان مانند چین و روسیه نرخ تخفیفی ارائه می‌دهد که بین ۰.۵ تا ۰.۷ دلار برای هر بشکه است، همراه با یک مسیر ویژه سریع برای عبور آسان با گزارش‌دهی منظم.

رتبه دوم شامل شرکای دوستانه مانند هند، پاکستان و سایر کشورها است که نرخ آن ۰.۸ تا ۰.۹ دلار به ازای هر بشکه است.

رتبه سوم به کشورهای خنثی اختصاص دارد، شامل کشورهای آفریقایی، جنوب شرق آسیا و آمریکای لاتین، با قیمت یک دلار برای هر بشکه. آنها باید اعلام کنند، تحت بازرسی قرار گیرند تا اطمینان حاصل شود که هیچ دارایی خصمانه‌ای ندارند، و سپس مجاز به عبور هستند.

رتبه چهارم شامل کشورهای پرریسک است که با ایالات متحده متحد نزدیک هستند اما در فعالیت‌های خصمانه علیه ایران مشارکت ندارند، مانند ژاپن، کره جنوبی و بسیاری از کشورهای اتحادیه اروپا، با قیمت ۱.۲ تا ۱.۵ دلار برای هر بشکه. ایران باید در طول سفر تحت نظارت قرار گیرد و صف بازرسی طولانی‌تر خواهد بود.

رتبهٔ پنجم مربوط به ایالات متحده، اسرائیل و متحدانشان است که اجازهٔ عبور ندارند.

پس از پرداخت عوارض توسط یک نفتکش بسیار بزرگ، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران کد مجوز و دستورالعمل مسیر را صادر می‌کند. کشتی باید پرچم یکی از کشورهای عضو توافق‌نامه عبور با مذاکره را برافرازد و در برخی موارد ثبت رسمی کشتی باید به آن کشور منتقل شود. هنگامی که کشتی به تنگه هرمز نزدیک می‌شود، باید رمز عبور عبور خود را از طریق رادیوی VHF پخش کند، پس از آن یک قایق گشتی به آن نزدیک شده و آن را اسکورت می‌کند، در امتداد سواحل حرکت کرده و از میان مجموعه‌ای از جزایر که در صنعت به «دوربار ایرانی» معروف است عبور می‌کند.

این اولین بار است که یک کشور مستقل یک استیبل‌کوین را در زیرساخت پرداخت استراتژیک خود گنجانده است.

برخلاف اقدام نمادین السالوادور برای قانونی کردن بیت‌کوین به‌عنوان پول رایج، انتخاب ایران اجباری و در مقیاس تجاری است. تنگه ۲۱٪ از حجم حمل‌ونقل نفت خام جهان را مدیریت می‌کند و روزانه ده‌ها کشتی از آن عبور می‌کنند.

اگر این سازوکار به فعالیت خود ادامه دهد، تخمین زده می‌شود که سالانه بیش از ۲۰ میلیارد دلار استیبل‌کوین از طریق کیف‌پول‌های دیجیتال تحت کنترل ایران جابجا شود و یک استخر نقدینگی خاکستری تحت حمایت قدرت حاکم ایجاد گردد.

تأثیر عمیق‌تر در اثرات زنجیره‌ای بر بیمه حمل‌ونقل و تأمین مالی تجارت نهفته است. گروه بین‌المللی (IG) باشگاه‌های حفاظت و جبران خسارت (P&I) هشداری داخلی صادر کرده و اعلام نموده است که پرداخت هزینه‌ها به سپاه پاسداران ممکن است ریسک‌های انطباق با تحریم‌های اتحادیه اروپا و بریتانیا را به همراه داشته باشد و منجر به ابطال بیمه‌نامه شود. این امر مالکان کشتی‌ها را مجبور می‌کند تا بین اقتصاد دریایی و ریسک‌های حقوقی انتخابی سخت انجام دهند: دور زدن دماغه امید نیک ۱۵ روز به زمان سفر اضافه می‌کند و ده‌ها هزار دلار هزینه سوخت در پی دارد، در حالی که پرداخت هزینه عبور ارز دیجیتال خطر مسدود شدن حساب را به همراه دارد. برخی از معامله‌گران عمده کالا در حال تلاش برای تغییر مسیر از طریق واسطه‌های پاکستانی هستند، زیرا اسلام‌آباد اخیراً اعلام کرد که به ۲۰ نفتکش بین‌المللی اجازه می‌دهد پرچم پاکستان را برافرازند، که عملاً یک کانال برون‌سپاری فراساحلی برای نظام ایران فراهم می‌کند.

ایران تنها کشوری نیست که این کار را انجام می‌دهد. روسیه پیش از این سیاست کارمزلی مشابهی را برای مسیر دریایی شمالی اعلام کرده و آشکارا پذیرش تسویه‌های رمزارزی را مورد بررسی قرار داده بود. این منطق مالی دیجیتالِ «گره کردن» مراکز جغرافیایی کلیدی، در حال بازسازی زیرساخت پرداخت تجارت جهانی انرژی است.

وقتی یک کشتی تجاری با استفاده از یک پروتکل آن-چِین برای USDT در لنگرگاه گوسوندریان مستقر می‌شود، آنچه تکمیل می‌گردد نه تنها پرداخت عوارض است، بلکه تخلیه سیستمی معماری باقیمانده نظام برتون وودز نیز هست.

شکنندگی این آزمایش نیز به همان اندازه آشکار است. از آنجا که USDT/USDC اساساً همچنان به دلار متصل است و تحت ردیابی OFAC قرار دارد، تبادل گستردهٔ آن به‌صورت «غیرمتمرکز» به دارایی‌های واقعی یا ارز فیات (ریال) توسط نهاد سایه‌ای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، ریسک‌آفرین است. با این حال، تا زمانی که ایران انحصار جغرافیایی خود را بر تنگه هرمز حفظ کند، این جنگ مالی مبتنی بر رمزارز به بازنویسی قواعد تجارت جهانی ادامه خواهد داد.

لینک مقاله اصلی