بنیانگذار وینترمیوت: در بازار از دست رفته ارزهای دیجیتال، چه کاری از دست ما برمی‌آید؟

عنوان مقاله اصلی: مسیر طلایی (صفحه ۱)

نویسنده مقاله اصلی: اوگنی گائووی، بنیانگذار وینترمیوت

ترجمه مقاله اصلی: AididiaoJP، اخبار آینده‌نگری

این مقاله مدت‌ها بود که ذهنم را مشغول کرده بود. دیدگاه‌های من در مورد اینکه آیا ایده‌های سایفرپانک می‌توانند تحقق یابند، آیا آزادی‌خواهی می‌تواند پیروز شود، و آیا ارز دیجیتال قابل اجرا است، همیشه در حال تکامل بوده است.

در ادامه، نظرات اخیر من در مورد جایگاه فلسفی ارزهای دیجیتال آمده است. این بیشتر شبیه یک مانیفست است که توضیح می‌دهد «اصلاً چرا ما اینجا هستیم».

مسیر طلایی

برای مدت طولانی، «تل‌ماسه» همیشه یکی از سه کتاب برتر قلب من بوده است. شاید در سال‌های اخیر تغییر کرده باشد (مثلاً مجموعه «فرهنگ» اکنون رتبه بالاتری دارد)، اما هنوز جایگاه ویژه‌ای در قلب من دارد، چرا که چیزی بود که تفکر مرا در حدود بیست سالگی شکل داد.

در حالی که اکثر مردم روی سه کتاب اول این مجموعه تمرکز می‌کنند، برای من، کتاب چهارم، «خدای امپراتور تپه‌های شنی»، بود که در ذهنم مانده و واقعاً بر دیدگاه‌هایم در مورد پیشرفت، تنوع و چگونگی جهان تأثیر گذاشته است. ایده اصلی این مجموعه تا آن زمان این بود: برای بقای بشریت، تنها راه از طریق تنوع است. «مسیر طلایی» طرحی است که هزاره‌ها را در بر می‌گیرد و در ابتدا یوغ پایداری را بر بشریت تحمیل می‌کند، به طوری که وقتی این یوغ در نهایت از بین برود، بشریت ذاتاً از آن ثبات بیزار خواهد بود و از هر نوع تمرکزگرایی بیزار خواهد بود. به قول کتاب:

«برای اینکه درسی در بشریت حک شود: آسایشِ محفوظ، فرقی با مرگِ کامل ندارد، هر چقدر هم که طولانی شود.»

ما ذاتاً به سمت ثبات، سازماندهی امور، و مبارزه با هرج و مرج و بی‌نظمی کشیده می‌شویم. ما ذاتاً به ساختن امپراتوری‌ها، چه ملت‌ها باشند و چه شرکت‌ها، گرایش داریم. ما می‌دانیم که همه امپراتوری‌ها سقوط خواهند کرد، همه شرکت‌ها خواهند مرد، اما ما به ساختن ادامه می‌دهیم، هر بار بزرگتر و قوی‌تر از قبل. با این حال، هر چه بزرگتر بسازیم، سقوط فاجعه‌بارتر خواهد بود. ترسناک‌تر این است که این تلاش نهایی برای ایجاد امپراتوری ممکن است کل نژاد بشر را به انقراض بکشاند، یا به این دلیل که بیش از حد متمرکز است که در برابر ضربات خارجی مقاومت کند یا به این دلیل که از درون "تکامل" می‌یابد تا جایی که موجودیت اجتماعی خود را رها می‌کند. بنابراین، تاریخ در یک حلقه تکرار می‌شود: از هرج و مرج تا خودسازماندهی، تا امپراتوری، و سپس فروپاشی. از «مسیر طلایی»، مهم‌ترین درسی که آموختم این است: در طول مرحله ادغام، ما باید تنوع را بپذیریم و امپراتوری را رد کنیم، مهم نیست که ثبات (و رفاه وعده داده شده) آن چقدر جذاب باشد.

در دنیای امروز، «آسایشِ محافظت‌شده» بیش از حد وجود دارد. در سازوکار شرکتی/مالی امروزی، «آسایش محافظت‌شده» بیش از حد نیز وجود دارد. احساس می‌کنم هر دوی اینها دارند آرام آرام ما را به سمت یک فروپاشی اجتناب‌ناپذیر سوق می‌دهند. بگذارید واضح بگویم، این علیه سرمایه‌داری یا پیشرفت نیست. برعکس، در این سیستم، سرمایه‌داری کمتر و کمتر می‌شود و بیشتر شکلی کثیف و غیرمولد از دولت‌گرایی به چشم می‌خورد. به طور خلاصه، در اینجا چند هیولای بالقوه آینده را معرفی می‌کنیم:

· آنارکوکاپیتالیسم: شرکت‌ها برنده می‌شوند، دولت‌ها می‌بازند. چه در دنیای تسیه-اشپول، چه در پیتزا فروشی کوسانوسترا، یا ویلند-یوتانی، گذشته از چرخ دنده‌های بزرگ دستگاه، بقیه با مشکل مواجه هستند.

· ملی‌گرایی: دولت-ملت‌ها همه چیز را کنترل می‌کنند و جهان را تقسیم می‌کنند. آیا در نهایت مثل «۱۹۸۴» خواهد شد، یا کمی بهتر؟ گفتنش سخته.

· فاشیسم: شرکت‌ها و دولت‌ها با هم تبانی می‌کنند. این امپراتوری کهکشانی در «جنگ ستارگان» است - شورش تقریباً اجتناب‌ناپذیر است. کدام کشور ممکن است این مسیر را طی کند؟

از طرف دیگر، آن چیست؟ چه چیزی به شما «آسایش محافظت‌شده» نمی‌دهد، بلکه شما را مجبور می‌کند تا استقلال و حاکمیت شخصی خود را در اولویت قرار دهید؟ چه چیزی تلاش می‌کند تا از محدوده‌های دولت-ملت رهایی یابد و سیستم‌های مالی بسته را کاملاً نادیده بگیرد؟ چه چیزی «ناامنی» را یک ویژگی می‌داند، نه یک اشکال؟ سوال خوبی بود. پاسخ، ارز دیجیتال است.

راه پیش رو

من تقریباً ۹ سال است که در این «صنعت» هستم و هیچ‌وقت این فضا را تا این حد گیج‌کننده ندیده بودم، انگار هیچ چیزی برای انتظار کشیدن وجود ندارد. در ظاهر، به نظر می‌رسد که به بیشتر خواسته‌هایمان رسیده‌ایم: «نهادها» مستقر شده‌اند و مردم از فناوری استفاده می‌کنند. اما من همیشه احساس می‌کنم چیزی کم است، نه فقط مسئله قیمت؛ این کمبود «روح» است، این حس که «واقعاً داریم چه کار می‌کنیم». و دنیای بیرون همچنان به جلو حرکت می‌کند؛ اکنون چیزی جدید و حتی داغ‌تر («هوش مصنوعی») وجود دارد. ما کاملاً گم شده‌ایم.

البته همه این حس را ندارند. برخی فکر می‌کنند که پیروزی استیبل کوین‌ها، پیروزی است. برخی در حال جشن گرفتن پلتفرم‌های مبادله دائمی غیرمتمرکز هستند که «بی‌ارزش‌های» مالی سنتی و متمرکز را کنار می‌زنند. و برخی می‌خواهند امپراتوری خود را با تلفیق DeFi و امور مالی سنتی بسازند. ما شاهد ظهور دوباره «زنجیره سازمانی» و «بزرگ» شدن بلاکچین‌های سازمانی هستیم. بله، بعضی‌ها خیلی هیجان‌زده هستند، اما من نه، هرچند وینترمیوت می‌تواند در صورت ادغام با امور مالی سنتی، سود زیادی به دست آورد.

من هیجان‌زده نیستم چون چندین مسیر مختلف پیش رو می‌بینم که فقط یکی از آنها هم عملی است و هم ارزش انتخاب کردن را دارد:

جریان اصلی مالی، ارزهای دیجیتال را جذب می‌کند. استیبل کوین‌ها فراگیر می‌شوند، زنجیره‌های سازمانی با احراز هویت مشتری (KYC)، و صرافی‌های غیرمتمرکز KYC. دستگاه مالی سریع‌تر و با واسطه‌های کمتر کار می‌کند. بیت‌کوین به طلای دیجیتال تبدیل می‌شود که عمدتاً توسط دولت‌های مستقل، خزانه‌داری شرکت‌ها و ETFها نگهداری می‌شود. یا شاید تمام دنیا CBDC ها را بپذیرند و حریم خصوصی مالی ما کاملاً کنترل شود. این فناوری واقعاً چشمگیر است، اما ما کاملاً شکست خورده‌ایم، مگر نه؟ احتمال: بالاترین

دولت‌ها تسلیم بلاکچین می‌شوند، همه چیز روی دفاتر کل بدون نیاز به مجوز اجرا می‌شود، سیستم‌های KYC/AML کنار گذاشته می‌شوند. فقط هنگام تبدیل به فیات، مالیات کریپتو پرداخت می‌شود، ارزش بازار توکن‌ها به تریلیون می‌رسد. دنیایی از آزادی و شکوه. همچنین جهانی کاملاً خیالی، که در آن پیروز شده‌ایم (اما در رویا). احتمال: کمترین

همزیستیِ ناخوشایند. ما یک سیستم موازی و کاملاً مجزا از سیستم موجود می‌سازیم. شما می‌توانید شخصاً روی هر دو طرف بنشینید، و دولت نمی‌تواند به آن دست بزند زیرا برای ایزوله بودن طراحی شده است. ما پیروز می‌شویم، و با افتخار پیروز می‌شویم. احتمال: همه چیز به خودمان بستگی دارد

امیدوارم حس کنید که چقدر نسبت به راه حل ۱ بی‌علاقه هستم. این فقط باعث می‌شود دستگاه موجود (هر کدام از این سه هیولا در نهایت برنده شود) روان‌تر کار کند.

می‌دانم بعضی‌ها فکر می‌کنند راه‌حل دوم امکان‌پذیر است، اما این خیال‌پردازی محض است. دولت‌ها نمی‌توانند از حاکمیت خود صرف نظر کنند، همانطور که کسب‌وکارها نمی‌توانند داوطلبانه از انحصارات دست بکشند. کازینو نمی‌تواند به طور اتفاقی در سولانا فعالیت کند. کمیسیون معاملات آتی کالا (CFTC) نمی‌تواند از تخلفات KYC/AML در Hyperliquid چشم‌پوشی کند. لازمه یادآوری کنم؟ کدام صادرکننده متمرکز استیبل کوین نمی‌تواند دارایی‌ها را طبق حکم دادگاه مسدود کند؟ برای اینکه این اتفاق بیفتد، کل ساختار اجتماعی-اقتصادی باید فرو بریزد. من سه تا بچه دارم که باید بزرگشون کنم، و مسئول بیش از صد نفر هستم. من چنین آرزویی ندارم.

بنابراین، فقط راه حل ۳ باقی می‌ماند. می‌توانید آن را متاورس، یک حالت شبکه‌ای، یک سازمان خودگردان غیرمتمرکز (DAO) یا یک قبیله فرهنگی بنامید. همه آنها ویژگی وجود مستقل را دارند و اغلب با سیستم‌های سیاسی و مالی «دنیای واقعی» در تضاد هستند، حتی در مقابل آنها قرار می‌گیرند.

ماتریکس

بزرگترین مشکل ما این است که بسیاری از مردم هرگز این درس را به طور کامل درونی نکرده‌اند. مخصوصاً ما که در کشورهای غربی هستیم، به تدریج به پیشرفت عادت کرده‌ایم، راحتی‌مان بیشتر شده، و هرگز تجربه نکرده‌ایم که فقدان حاکمیت چه حسی دارد. از قضا، از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، ممکن است واقعاً آن را تجربه کرده باشیم: مقررات SEC و CFTC در حالی به سرعت در حال افزایش هستند که نهادهای متمرکز (FTX/Alameda + VCها) تقریباً نیمی از فضای ارزهای دیجیتال را خریداری کرده‌اند. و نتیجه؟ درسی که ما گرفتیم کاملاً برعکس شد. به جای تلاش بیشتر برای آزادی، اکنون فکر می‌کنیم تا زمانی که افراد مناسب را در موقعیت‌های مناسب قرار دهیم، پیروز خواهیم شد.

در عین حال، ما سال‌هاست که از تجربه کاربری ضعیف ارزهای دیجیتال، اینکه بیت کوین نمی‌تواند به عنوان یک ابزار پرداخت راحت عمل کند (در واقع راحت نیست)، هک‌های بی‌پایان و غیره شکایت داریم. اگر همه ما اشتباه کرده باشیم چه؟ چه می‌شود اگر این ناراحتی در واقع بهایی باشد که باید برای حاکمیت ملی بپردازیم، فرهنگی که باید فعالانه آن را بپذیریم؟ من نمی‌گویم که باید فکر کنیم متامسک نمایانگر اوج نوآوری است. و همچنین نمی‌گویم که همه ما باید عبارات اولیه خود را روی صفحات فلزی حک کنیم. من می‌گویم که ما باید برای بهینه‌سازی تجربه کاربری تلاش کنیم، با این هدف که نه آن ۵۰ درصد از جهان که واقعاً به حاکمیت نیاز ندارند، بلکه آن ۵۰ درصد از افرادی که واقعاً به حاکمیت نیاز دارند - چه آن‌هایی که در کشورهای در حال توسعه شاهد زوال دموکراسی در مقابل چشمانشان، تحت کنترل کامل دولت هستند، و چه آن‌هایی که در کشورهای توسعه‌یافته بیشتر شبیه چین و روسیه می‌شوند و قوانین ضد حریم خصوصی وضع می‌کنند (مانند اروپا و بریتانیا).

هدف ما نباید مبارزه با «مقررات» یا «دولت» باشد. هدف ما باید ایجاد چیزی باشد که آنها به سادگی نتوانند آن را کنترل کنند. نکته کلیدی این است که به آن نقاط آسیب‌پذیر تکیه نکنید: درگاه‌های فیات، فروشگاه‌های اپلیکیشن، وضوح DNS، ترتیب‌سنج‌های متمرکز، پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی و البته استیبل‌کوین‌های متمرکز (که می‌توانند به دلخواه مسدود شوند). آنچه ما خلق می‌کنیم نباید با یک حکم دادگاه یا با یک تغییر ناگهانی در سیستم اداری شرکت تعطیل شود. مقامات مالیاتی نباید بتوانند توکن‌های ناسازگار ما را تعقیب کنند (مگر اینکه آنها را به پول رایج تبدیل کنیم). در نهایت، همه چیز به یک چیز ختم می‌شود: ما باید جایی ایجاد کنیم که یک فرد عادی بتواند بدون نیاز به تأیید دیگران، در آن زندگی کند.

به طور خاص:

· پروتکل‌های مستقل و بدون نیاز به مجوز را بپذیرید و از راه‌حل‌های خارج از زنجیره‌ی بلاک‌چین اجتناب کنید

سازمان‌های خودگردان خودگردان (DAO) از همان ابتدا درست بودند؛ منظور من دقیقاً آن‌هایی هستند که عملیاتی نشده‌اند، آن‌هایی که در واقع کاملاً توسط نهادهای متمرکز کنترل می‌شوند و در یک نمایش حکومتی ظاهر می‌شوند. ما هرگز واقعاً یک جامعه‌ی درست و حسابی نساخته‌ایم، فقط به این فکر می‌کنیم که چطور همه را تشویق کنیم در کامنت‌ها شرکت کنند.

· یاد بگیرید که یا به سیستم متمرکز تکیه نکنید یا اگر چیزی در بیرون خاموش شد، یک استراتژی خروج سریع داشته باشید. این شامل زیرساخت (ابر، مدل‌های بزرگ)، ابزارهای هماهنگی اجتماعی و البته استیبل کوین‌ها می‌شود.

· استیبل کوین‌های الگوریتمی را دوباره به اوج برسانیم؛ اشتباه ما این بود که بیش از حد درگیر مدل پونزی بودیم. ایده پشت DAI و UST اشتباه نیست؛ چیزی که اشتباه است، انباشتن USDC در DAI و انباشتن بازده ناپایدار در UST است. اینکه DAI صرفاً به وثیقه ETH متکی باشد و به مقیاس تتر نرسد، کاملاً طبیعی است - ما ابتدا باید یک اقتصاد موازی ایجاد کنیم، چیزی که هرگز واقعاً برای آن تلاش نکرده‌ایم. حتی بهتر از آن این است که مستقیماً با استفاده از ارز دیجیتال بین خودمان معامله کنیم، اما این مرحله ممکن است هنوز کمی زود باشد.

· باید بتواند از حریم خصوصی محافظت کند. هر ابزاری، تا زمانی که به این هدف دست یابد، کافی است.

پراکنده کردن

پایان «مسیح تلماسه» «پراکنده شدن» است - خدای امپراتور مرده است و بشریت به سوی پوچی پراکنده می‌شود. بعد از سال ۲۰۲۲، ما هم باید پراکنده می‌شدیم، درس می‌گرفتیم، اما هیچ‌وقت دیر نیست.

ما همیشه نمی‌توانیم انتخاب کنیم که کجای دنیا باشیم. برخی در کشور خود گرفتار شده‌اند و هیچ راه فراری ندارند؛ برخی دیگر درگیر مسئولیت‌هایی هستند که پذیرفته‌اند. پیش‌بینی نسبتاً بدبینانه‌ی من این است که در سال‌های آینده، دلایل بیشتری برای فرار ما وجود خواهد داشت. آن هیولای بزرگ به رشد خود ادامه خواهد داد و بیشتر و بیشتر سرکوب خواهد کرد. حتی اگر چنین دنیایی وجود داشته باشد، فرار کامل به یک دنیای موازی رمزگذاری‌شده‌ی «بهتر» در حال حاضر امکان‌پذیر نیست. اما حداقل می‌توانیم کاری را شروع کنیم، جایی برای فرار نسل‌های آینده ایجاد کنیم، در حالی که به دنیای واقعی و دنیای رمزگذاری شده اجازه همزیستی می‌دهیم.

تنها چیز ارزشمندی که باید ساخت، ابزاری برای فرار است. وقتی روزی فرا برسد که ارز دیجیتال دیگر یک روند نباشد (قطعاً رو به افول خواهد رفت)، تحت تأثیر دنیای خارج قرار نخواهد گرفت و همچنان قابل استفاده خواهد بود. مهم‌تر از آن، می‌تواند به آنچه انجام می‌دهیم و می‌سازیم، معنا ببخشد.

بیشتر ما همچنان همزیستی با امپراتوری را انتخاب خواهیم کرد. به خاطر مسئولیت، راحتی، پول یا هر هدف دیگری، که همه اینها قابل درک است، مشکلی نیست. تعداد کمی که باقی می‌مانند، راه‌های خروج را پیدا می‌کنند، سپس آنچه را که از دست داده‌ایم پیدا می‌کنند و آن را برمی‌گردانند.

لینک پست اصلی