a16z: دیفای در تلاش برای پشتیبانی از یک بازار مالی واقعی

عنوان اصلی: توانمندسازی آینده بازارهای درون‌زنجیره‌ای: نقش پیش‌بینی‌پذیری
نویسندگان اصلی: @PGarimidi، @jneu_net، @MaxResnick، a16z
ترجمه: پگی، بلاک بیتس

یادداشت سردبیر: با بهبود مداوم عملکرد بلاک چین، تمرکز این صنعت از «تعداد تراکنش‌های قابل پردازش» به «زمان تأیید تراکنش‌ها» تغییر می‌کند. عملکرد سیستم‌های مالی که مدت‌ها فقط به عنوان توان عملیاتی (TPS) در نظر گرفته می‌شد، بیشتر به قابلیت پیش‌بینی تراکنش‌ها مربوط می‌شود - یعنی، پس از ارسال یک تراکنش، آیا می‌توان آن را به سرعت و به طور قابل اعتمادی در یک بلوک گنجاند؟

این مقاله اشاره می‌کند که اکثر بلاکچین‌ها در حال حاضر فقط تضمین «در نهایت روی زنجیره قرار گرفتن» را بدون کنترل بر زمان ارائه می‌دهند. این عدم قطعیت سطح دوم ممکن است در سناریوهای پرداخت قابل قبول باشد، اما در تراکنش‌های مالی که نیاز به پاسخ‌های سطح میلی‌ثانیه دارند، مستقیماً منجر به کاهش قیمت، فرصت‌های آربیتراژ و مسائل مربوط به انصاف می‌شود و رقابت‌پذیری بازارهای درون زنجیره‌ای را تضعیف می‌کند.

علاوه بر این، این مسئله از مکانیسم اساسی ناشی می‌شود: در یک ساختار تولید بلوک رهبر واحد، سفارش تراکنش‌ها و حقوق شمول بسیار متمرکز هستند و آن را مستعد خطراتی مانند سانسور، تأخیر و عدم تقارن اطلاعات می‌کنند.

با توجه به این موضوع، نویسندگان دو مسیر را پیشنهاد می‌دهند: ارائه ضمانت‌های کوتاه‌مدت و قابل پیش‌بینی برای شمول تراکنش‌ها و معرفی مکانیسم‌های پنهان‌سازی اطلاعات قبل از تأیید برای کاهش انتخاب نامطلوب و عدم تمایل به خرید از قبل. در نتیجه، برای اینکه بلاکچین واقعاً به زیرساخت مالی تبدیل شود، چیزی که از توان عملیاتی مهم‌تر است، قطعیت و انصاف در اجرای تراکنش‌ها است.

در زیر اصل مقاله آمده است:

بلاکچین اکنون می‌تواند با اطمینان ادعا کند که ظرفیت آن برای رقابت با زیرساخت‌های مالی موجود کافی است. سیستم تولید فعلی می‌تواند ده‌ها هزار تراکنش در ثانیه را مدیریت کند و افزایش چند برابری آن در آینده نزدیک قابل پیش‌بینی است.

با این حال، در مقایسه با ظرفیت صرف توان عملیاتی، کاربردهای مالی نیاز به پیش‌بینی‌پذیری دارند. چه در تطبیق معاملات، شرکت در مزایده‌ها یا اعمال آپشن‌ها باشد، وقتی یک تراکنش ارسال می‌شود، سیستم باید به طور قابل اعتمادی تضمین کند که آن تراکنش چه زمانی روی زنجیره تأیید خواهد شد، که برای عملکرد عادی سیستم مالی بسیار مهم است. زمانی که تأیید تراکنش با تأخیرهای نامشخصی مواجه شود (چه از اقدامات خصمانه و چه از عوامل تصادفی)، بسیاری از برنامه‌ها دسترسی خود را از دست خواهند داد.

بنابراین، برای اینکه برنامه‌های مالی درون زنجیره‌ای رقابتی باشند، بلاکچین زیربنایی باید ضمانت‌های شمول کوتاه‌مدت را ارائه دهد: به محض اینکه یک تراکنش معتبر به شبکه ارسال شد، باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن در یک بلوک گنجانده شود.

به عنوان مثال، دفتر سفارش درون زنجیره‌ای را در نظر بگیرید. یک دفتر سفارش کارآمد به بازارسازانی متکی است که با ثبت مداوم سفارش‌های خرید و فروش، نقدینگی را برای حفظ عملکرد بازار فراهم می‌کنند. مسئله اصلی که بازارسازان با آن مواجه هستند، به حداقل رساندن اختلاف قیمت خرید/فروش و در عین حال اجتناب از ریسک‌های انتخاب نامطلوب ناشی از انحراف قیمت از بازار است.

بنابراین، یک ارائه دهنده نقدینگی باید به طور مداوم سفارشات را به روز کند تا تغییرات در شرایط بازار را منعکس کند. برای مثال، وقتی فدرال رزرو اطلاعیه‌ای منتشر می‌کند که باعث نوسانات قیمت دارایی می‌شود، ارائه‌دهنده نقدینگی باید فوراً قیمت‌های خود را تنظیم کند. اگر این معاملات مورد استفاده برای به‌روزرسانی سفارشات نتوانند فوراً روی زنجیره تسویه شوند، ممکن است توسط آربیتراژگران با قیمت‌های ثابت اجرا شوند و منجر به ضرر شوند. در نتیجه، ارائه دهنده نقدینگی مجبور است برای کاهش ریسک، اختلاف قیمت را افزایش دهد و در نتیجه رقابت‌پذیری صرافی‌های درون زنجیره‌ای را تضعیف کند.

دقیقاً همین قابل پیش‌بینی بودن گنجاندن معاملات در بلوک‌ها است که به ارائه‌دهندگان نقدینگی این امکان را می‌دهد که به سرعت به رویدادهای درون زنجیره‌ای پاسخ دهند و در نتیجه کارایی بازار درون زنجیره‌ای را حفظ کنند.

آنچه ما داریم در مقابل آنچه ما نیاز داریم

در حال حاضر، اکثر بلاکچین‌ها فقط تضمین‌های قوی برای قطعیت ارائه می‌دهند، فرآیندی که معمولاً ظرف چند ثانیه رخ می‌دهد. اگرچه این برای برنامه‌های مرتبط با پرداخت کافی است، اما برای برنامه‌های مالی که نیاز به پاسخ‌های بلادرنگ از چندین شرکت‌کننده دارند، بسیار شکننده است.

با مثال دفتر سفارش ادامه می‌دهیم: اگر یک ارائه‌دهنده نقدینگی فقط بتواند تضمین کند که «در چند ثانیه آینده در یک بلوک قرار خواهد گرفت»، در حالی که معامله یک آربیتراژگر می‌تواند در بلوک قبلی قرار گیرد، این تضمین بی‌معنی می‌شود. بدون تضمین‌های فراگیر و قوی، ارائه‌دهنده نقدینگی تنها می‌تواند با افزایش اسپرد، ریسک افزایش‌یافته انتخاب نامطلوب را پوشش دهد که منجر به بدتر شدن قیمت‌های معاملاتی کاربران می‌شود. این امر همچنین باعث می‌شود تراکنش‌های درون زنجیره‌ای در مقایسه با مکان‌هایی که قطعیت اجرای قوی‌تری ارائه می‌دهند، جذابیت کمتری داشته باشند.

اگر قرار است بلاکچین‌ها واقعاً چشم‌انداز خود را به عنوان زیرساخت مدرن بازار سرمایه محقق کنند، توسعه‌دهندگان باید به این مسائل بپردازند تا برنامه‌های مالی با ارزش بالا مانند دفاتر سفارش بتوانند واقعاً به صورت درون زنجیره‌ای رشد کنند و رقابتی باقی بمانند.

چرا دستیابی به «پیش‌بینی‌پذیری» تا این حد چالش‌برانگیز است؟

افزایش تضمین شمول تراکنش‌ها در بلاکچین‌های موجود برای پشتیبانی از این سناریوهای کاربردی، کاری بسیار چالش‌برانگیز است. برخی پروتکل‌ها در حال حاضر به یک گره واحد ("رهبر") متکی هستند تا در هر لحظه تصمیم بگیرند که کدام تراکنش‌ها می‌توانند در یک بلوک گنجانده شوند. اگرچه این مکانیسم مهندسی بلاکچین‌های با عملکرد بالا را ساده می‌کند، اما یک تنگنای اقتصادی بالقوه را نیز ایجاد می‌کند: این رهبران می‌توانند ارزش استخراج کنند. معمولاً، در یک بازه زمانی که یک گره به عنوان رهبر انتخاب می‌شود، کنترل کاملی بر تراکنش‌های موجود در بلوک دارد.

برای هر بلاک چینی که میزبان فعالیت‌های مالی است، رهبر از موقعیت ممتازی برخوردار است. اگر این رهبر واحد تصمیم بگیرد که یک تراکنش خاص را لحاظ نکند، تنها راه چاره، صبر کردن برای رهبر بعدی است که مایل به لحاظ کردن آن باشد.

در یک شبکه بدون مجوز، رهبران طبیعتاً انگیزه‌هایی برای استخراج ارزش دارند که اغلب به آن ارزش قابل استخراج توسط ماینرها (MEV) گفته می‌شود. MEV بسیار فراتر از حملات ساندویچی به معاملات AMM است. حتی فقط تأخیر در گنجاندن تراکنش‌ها به اندازه چند ده میلی‌ثانیه می‌تواند منجر به سود قابل توجهی شود، در حالی که کارایی برنامه اصلی را تضعیف می‌کند. دفتر سفارشی که پردازش سفارشات معامله‌گران منتخب را در اولویت قرار می‌دهد، سایر شرکت‌کنندگان را در یک محیط رقابتی ناعادلانه قرار می‌دهد. در شدیدترین موارد، رهبران حتی ممکن است رفتار خصمانه شدیدی از خود نشان دهند و باعث شوند معامله‌گران به کلی پلتفرم را رها کنند.

این سناریو را تصور کنید: اگر افزایش نرخ رخ دهد، قیمت اتریوم فوراً 5 درصد کاهش می‌یابد. تمام بازارسازان موجود در دفتر سفارش، فوراً سفارش‌های فعلی خود را لغو کرده و سفارش‌های جدید را با قیمت جدید ثبت می‌کنند؛ در همین حال، آربیتراژگران برای بهره‌برداری از این سفارش‌های قدیمی، سفارش‌های فروش ارسال می‌کنند. اگر این دفتر سفارشات بر اساس پروتکل یک رهبر واحد اجرا شود، رهبر قدرت قابل توجهی خواهد داشت. رهبر می‌تواند مستقیماً لغو تمام سفارش‌های بازارسازان را بررسی کند و به آربیتراژگران اجازه دهد سودهای کلانی به دست آورند؛ یا حتی بدون بررسی کامل، رهبر می‌تواند زمان لغو سفارش‌ها در زنجیره را به تأخیر بیندازد و منتظر بماند تا تراکنش‌های آربیتراژگران در بلاک‌ها اولویت‌بندی شوند؛ علاوه بر این، رهبر حتی می‌تواند معاملات آربیتراژ خود را وارد کند و از این اختلاف قیمت به طور کامل بهره‌برداری کند.

دو هدف کلیدی: مقاومت در برابر سانسور و پنهان‌سازی اطلاعات

در این ساختار قدرت، بازارسازان انگیزه اقتصادی برای مشارکت را از دست خواهند داد؛ هر بار که قیمت تغییر می‌کند، آنها در معرض خطر «برداشت» سیستماتیک قرار می‌گیرند. اصل مسئله این است که رهبر از دو جنبه امتیاز بیش از حد دارد:

۱) رهبر می‌تواند تراکنش‌های دیگران را بررسی کند؛

۲) رهبر می‌تواند محتوای تراکنش‌های دیگران را ببیند و رفتار تراکنشی خود را بر اساس آن تنظیم کند.

هر یک از این دو نکته می‌تواند عواقب فاجعه‌باری داشته باشد.

مطالعه موردی

می‌توانیم با یک مثال ساده، موضوع را بیشتر توضیح دهیم. یک سناریوی حراج با تنها دو پیشنهاد دهنده را در نظر بگیرید: آلیس و باب، که باب رهبر آن بلوک نیز هست. (این سناریوی دو پیشنهاددهنده در اینجا برای اهداف توضیحی استفاده شده است؛ این موضوع برای هر تعداد شرکت‌کننده صدق می‌کند.)

حراج در یک بازه زمانی از یک بلوک، مثلاً از زمان t=0 تا t=1، انجام می‌شود. آلیس در زمان tA پیشنهاد bA را ارائه می‌دهد و باب در زمان tB (tB > tA) پیشنهاد bB را ارائه می‌دهد. از آنجایی که باب رهبر بلوک است، می‌تواند اطمینان حاصل کند که همیشه پیشنهاد نهایی را ارائه می‌دهد.

همزمان، آلیس و باب می‌توانند به طور مداوم به قیمت لحظه‌ای یک دارایی (مثلاً قیمت میانی از یک صرافی متمرکز) دسترسی داشته باشند. در هر زمان t، این قیمت با pt نشان داده می‌شود. فرض می‌کنیم که در زمان t، انتظار بازار از قیمت در t=1 (پایان حراج) همواره برابر با pt است. به عبارت دیگر، در هر لحظه، انتظارات هر دو طرف از قیمت نهایی برابر با قیمتی است که در حال حاضر مشاهده می‌شود. قوانین حراج ساده است: هر کسی که قیمت بالاتری پیشنهاد دهد، برنده می‌شود و قیمت پیشنهادی خود را پرداخت می‌کند.

ضرورت مقاومت در برابر سانسور

اول، در نظر بگیرید که باب چگونه می‌تواند از مزیت رهبری خود بهره ببرد. اگر باب بتواند پیشنهاد آلیس را بررسی کند، مکانیسم حراج مستقیماً به خطر می‌افتد. باب فقط باید یک پیشنهاد بسیار پایین ارائه دهد تا بدون رقابت در حراج برنده شود. این امر منجر به تقریباً صفر شدن درآمد حاصل از حراج خواهد شد.

اهمیت پنهان‌سازی اطلاعات

یک سناریوی پیچیده‌تر این است: باب نمی‌تواند پیشنهاد آلیس را بررسی کند، اما می‌تواند قبل از ارائه پیشنهاد خودش، پیشنهاد آلیس را ببیند. در این مورد، استراتژی باب سرراست است: وقتی او پیشنهادی می‌دهد، به سادگی بررسی می‌کند که آیا ptB از bA بزرگتر است یا خیر. اگر باشد، او کمی بالاتر از bA پیشنهاد می‌دهد؛ اگر نباشد، در پیشنهاد شرکت نمی‌کند.

با این استراتژی، باب، آلیس را در موقعیت نامساعدی قرار می‌دهد. تنها زمانی که قیمت بازار به گونه‌ای تغییر کند که پیشنهاد آلیس از ارزش مورد انتظار دارایی بیشتر شود، او در حراج برنده خواهد شد. با این حال، در این مورد، او در واقع ضرر می‌کند، بنابراین انتخاب منطقی این است که در حراج شرکت نکند. به محض اینکه سایر پیشنهاددهندگان انصراف دهند، باب می‌تواند دوباره با قیمت بسیار پایینی در حراج برنده شود و درآمد حراج را به صفر نزدیک کند.

نتیجه‌گیری کلیدی

نتیجه کلیدی این مثال این است که مدت زمان حراج تعیین‌کننده نیست. تا زمانی که باب بتواند پیشنهاد آلیس را بررسی کند یا قبل از ارائه پیشنهاد خود، پیشنهاد آلیس را ببیند، مکانیسم حراج محکوم به شکست است.

همین اصل در مورد همه سناریوهای معاملاتی با فرکانس بالا - چه معاملات لحظه‌ای، چه قراردادهای دائمی یا معاملات مشتقات - صدق می‌کند. اگر رهبری با قدرتی که در بالا توضیح داده شد وجود داشته باشد، آن رهبر توانایی فروپاشی کل ساختار بازار را دارد. بنابراین، اگر محصولات درون زنجیره‌ای بخواهند در این سناریوها دوام بیاورند، باید از اعطای چنین قدرتی به یک رهبر خودداری کنند.

این مسائل چگونه در واقعیت آشکار می‌شوند؟

تحلیل فوق تصویری نسبتاً بدبینانه را ترسیم می‌کند: انجام تراکنش‌های درون زنجیره‌ای در هر پروتکل تک‌رهبری بدون مجوز، با مشکلات ساختاری مواجه خواهد شد. با این حال، واقعیت این است که بسیاری از صرافی‌های غیرمتمرکز (DEX) روی چنین پروتکل‌هایی هنوز حجم معاملات فعال خود را حفظ می‌کنند. دلیل این امر چیست؟

در عمل، دو نیرو تا حدودی مسائل فوق را کاهش داده‌اند: اول، رهبران به طور کامل از قدرت اقتصادی خود استفاده نکرده‌اند زیرا معمولاً منافع عمیقی همسو با موفقیت بلندمدت زنجیره زیربنایی دارند؛ دوم، لایه کاربردی از طریق «راهکارهای جایگزین» مختلف، حساسیت خود را نسبت به این مسائل کاهش داده است.

اگرچه این دو نکته تا حدودی عملکرد فعلی امور مالی غیرمتمرکز (DeFi) را حفظ کرده‌اند، اما برای اینکه بازارهای درون زنجیره‌ای بتوانند در درازمدت واقعاً با بازارهای خارج از زنجیره رقابت کنند، کافی نیستند.

برای اینکه یک رهبر درون زنجیره‌ای با فعالیت اقتصادی واقعی باشید، معمولاً باید سهم قابل توجهی داشته باشید. بنابراین، یا خود گره مقدار زیادی توکن در اختیار دارد، یا اعتبار آن به اندازه‌ای قوی است که سایر دارندگان توکن مایل به واگذاری سهام به آن هستند. در هر دو مورد، اپراتورهای گره‌های بزرگ معمولاً نهادهای شناخته‌شده‌ای هستند که اعتبارشان در خطر است. علاوه بر این، خود این سرمایه‌گذاری نشان می‌دهد که آنها انگیزه اقتصادی برای پیشبرد توسعه بلندمدت زنجیره دارند. بنابراین، ما هنوز به طور گسترده شاهد سوءاستفاده رهبران از قدرت بازار خود، آنطور که قبلاً توضیح داده شد، نبوده‌ایم - اما این بدان معنا نیست که مشکل وجود ندارد.

اولاً، تکیه صرف بر «رفتار خوب» اپراتورهای گره، فشار اجتماعی و در نظر گرفتن منافع بلندمدت نمی‌تواند پایه محکمی برای سیستم مالی آینده ایجاد کند. با افزایش فعالیت‌های مالی درون زنجیره‌ای، رهبران می‌توانند سود بالقوه فزاینده‌ای را به دست آورند. هرچه دستاوردهای بالقوه بیشتر باشد، تکیه بر محدودیت‌های اجتماعی برای منصرف کردن آنها از دنبال کردن دستاوردهای کوتاه‌مدت دشوارتر است.

دوم، میزان استفاده رهبران از قدرت بازارشان، طیفی پیوسته است که از تقریباً بی‌خطر تا قدرتی که می‌تواند بازار را کاملاً تضعیف کند، متغیر است. اپراتورهای گره می‌توانند به تدریج مرزهای «رفتار قابل قبول» را جابجا کنند تا پاداش‌های بالاتری کسب کنند. به محض اینکه برخی گره‌ها سعی در بهره‌برداری از این فضا کنند، گره‌های دیگر به سرعت از آنها پیروی می‌کنند. در حالی که ممکن است رفتار یک گره واحد از نظر تأثیر محدود به نظر برسد، وقتی رفتار جمعی تغییر می‌کند، تأثیر آن قابل توجه است.

یک مثال معمول، اصطلاحاً «بازی‌های زمان‌بندی» است: رهبران ممکن است انتشار بلاک را تا حد امکان به تأخیر بیندازند، در حالی که همچنان اعتبار بلاک را برای کسب پاداش بالاتر تضمین می‌کنند. این رفتار منجر به افزایش زمان بلاک می‌شود و حتی ممکن است در صورت استفاده بیش از حد، بلاک‌ها از دست بروند. اگرچه سودآوری این استراتژی‌ها از مدت‌ها پیش مشخص بوده است، اما اپراتورهای گره در گذشته معمولاً به دلیل ملاحظات مربوط به «حفظ سلامت شبکه»، آنها را اتخاذ نمی‌کردند. با این حال، این یک تعادل اجتماعی شکننده است. به محض اینکه یک گره شروع به استفاده از این استراتژی‌ها کند و بدون جریمه شدن، پاداش بیشتری کسب کند، سایر گره‌ها به سرعت از او تقلید می‌کنند. «بازی‌های زمان‌بندی» تنها یک نمونه هستند؛ رهبران راه‌های مختلفی برای افزایش پاداش‌های خود بدون سوءاستفاده کامل از قدرت دارند، که اغلب به قیمت از دست رفتن لایه کاربردی تمام می‌شود. این رفتارها به صورت جداگانه ممکن است قابل تحمل باشند، اما وقتی تا حد مشخصی جمع شوند، هزینه اداره زنجیره از مزایای آن بیشتر خواهد شد.

یکی دیگر از عوامل کلیدی در حفظ عملیات دیفای، انتقال منطق حیاتی به خارج از زنجیره توسط لایه اپلیکیشن و قرار دادن نتایج فقط روی زنجیره است. برای مثال، هر پروتکلی که نیاز به اجرای سریع حراج دارد، معمولاً حراج را خارج از زنجیره انجام می‌دهد. این برنامه‌ها اغلب به مجموعه‌ای از گره‌های مجاز متکی هستند تا سازوکارهای کلیدی را برای کاهش خطرات ناشی از رهبران متخاصم به کار گیرند. برای مثال، UniswapX از Uniswap، حراج‌های هلندی را خارج از زنجیره و در شبکه اصلی اتریوم انجام می‌دهد تا تطبیق معاملات را تکمیل کند. به طور مشابه، CowSwap حراج‌های دسته‌ای را خارج از زنجیره نیز انجام می‌دهد. اگرچه این راهکارها در لایه کاربرد مؤثر هستند، اما ارزش پیشنهادی لایه زیرین را شکننده می‌کنند. اگر منطق اجرای برنامه‌ها به طور کامل به خارج از زنجیره منتقل شود، بلاکچین زیربنایی صرفاً به عنوان یک لایه تسویه حساب عمل خواهد کرد. یکی از اصلی‌ترین نقاط قوت DeFi - یعنی قابلیت ترکیب‌پذیری - نیز تضعیف خواهد شد. در جهانی که تمام اجراها خارج از زنجیره انجام می‌شوند، برنامه‌های مختلف طبیعتاً در محیط‌های ایزوله وجود خواهند داشت. علاوه بر این، تکیه بر اجرای خارج از زنجیره، فرضیات اعتماد جدیدی را مطرح می‌کند: نه تنها بلاکچین زیربنایی باید عملیاتی بماند، بلکه زیرساخت خارج از زنجیره نیز باید پایدار و در دسترس باشد.

چگونه به «قابلیت پیش‌بینی» دست یابیم

برای پرداختن به مسائل فوق، پروتکل باید دو ویژگی کلیدی را برآورده کند: شمول تراکنش‌های سازگار با قوانین سفارش، و حریم خصوصی تراکنش پیش از تأیید (تعریف دقیق‌تر را می‌توان در مقالات مربوطه یافت).

هدف اول: مقاومت در برابر سانسور

ما اولین ویژگی را به صورت «مقاومت در برابر سانسور کوتاه‌مدت» خلاصه می‌کنیم. این به شرح زیر تعریف می‌شود: تا زمانی که یک تراکنش توسط هر گره صادقی دریافت شود، باید اطمینان حاصل شود که در بلوک قابل استخراج بعدی قرار خواهد گرفت.

به طور خاص‌تر، می‌توان فرض کرد که پروتکل با یک ساعت ثابت عمل می‌کند، برای مثال، هر ۱۰۰ میلی‌ثانیه یک بلوک تولید می‌کند. بنابراین، اگر تراکنشی توسط یک گره صادق در زمان t=250 میلی‌ثانیه دریافت شود، باید در بلوکی که در زمان t=300 میلی‌ثانیه تولید می‌شود، گنجانده شود. مهاجمان نباید این آزادی را داشته باشند که به صورت گزینشی برخی تراکنش‌ها را لحاظ کرده و برخی دیگر را حذف کنند. روح اصلی این تعریف این است که کاربران و برنامه‌ها باید بتوانند در هر زمان معین، تراکنش‌ها را به شیوه‌ای بسیار قابل اعتماد به زنجیره ارسال کنند. نباید هیچ شرایطی وجود داشته باشد که یک تراکنش به دلیل حذف شدن توسط یک گره (چه عمدی و چه تصادفی) نتواند وارد زنجیره شود.

اگرچه این تعریف مستلزم آن است که «هر گره صادق» بتواند شمول تراکنش را تضمین کند، اما در عمل، هزینه دستیابی به این امر ممکن است بسیار بالا باشد. مهم‌تر از آن، پروتکل باید از استحکام کافی برخوردار باشد تا مسیر تراکنش‌های ورودی به زنجیره را بسیار قابل پیش‌بینی کند. بدیهی است که یک پروتکل تک رهبر بدون مجوز نمی‌تواند این الزام را برآورده کند، زیرا به محض اینکه رهبر فعلی رفتار بیزانسی از خود نشان دهد، تراکنش‌ها قادر به ورود به زنجیره نخواهند بود. با این حال، حتی اگر تعداد کمی از گره‌ها (مثلاً چهار گره) به طور جمعی شمول تراکنش را برای هر بازه زمانی تضمین کنند، می‌تواند گزینه‌های درون زنجیره‌ای را برای کاربران و برنامه‌ها به طور قابل توجهی افزایش دهد. برای اینکه برنامه‌ها واقعاً رونق بگیرند، ارزش دارد که برخی از عملکردها را با هم مقایسه کنیم. تعادل بهینه بین استحکام و عملکرد هنوز نیاز به بررسی بیشتر دارد، اما تضمین‌های پروتکل موجود به وضوح ناکافی هستند.

زمانی که پروتکل بتواند شمول تراکنش‌ها را تضمین کند، مشکل سفارش تا حدودی حل می‌شود. این پروتکل می‌تواند هر قانون ترتیب قطعی را برای تضمین ثبات، مانند مرتب‌سازی اولویت کارمزد، اتخاذ کند، یا به برنامه‌ها اجازه دهد ترتیب تراکنش‌های مربوط به وضعیت خود را سفارشی کنند. اگرچه روش مرتب‌سازی بهینه هنوز یک مسئله تحقیقاتی فعال است، اما پیش‌نیاز همیشه این است که تراکنش‌ها ابتدا باید با موفقیت گنجانده شوند.

هدف دوم: پنهان شدن

پس از دستیابی به مقاومت کوتاه‌مدت در برابر سانسور، ویژگی کلیدی بعدی «پنهان‌سازی» است، یک مکانیسم حفاظت از حریم خصوصی قبل از تأیید تراکنش.

این تعریف به این صورت است: قبل از اینکه یک تراکنش در نهایت تأیید و در یک بلوک قرار گیرد، هیچ طرف دیگری به جز گره گیرنده نمی‌تواند اطلاعاتی در مورد آن تراکنش به دست آورد.

در یک پروتکل حفظ حریم خصوصی، یک گره می‌تواند متن ساده تراکنش‌های ارسال شده به خود را ببیند، اما بقیه شبکه تا زمان رسیدن به اجماع و نهایی شدن سفارش تراکنش، از محتوای تراکنش بی‌اطلاع می‌مانند. برای مثال، این امر می‌تواند از طریق رمزگذاری قفل زمانی، که محتوای بلوک را تا یک نقطه زمانی خاص غیرقابل رمزگشایی می‌کند، یا از طریق رمزگذاری آستانه‌ای، که در آن بلوک پس از تأیید برگشت‌ناپذیری آن توسط یک کمیته، به طور یکنواخت رمزگشایی می‌شود، محقق شود.

این بدان معناست که حتی اگر یک گره دریافت‌کننده تراکنش ممکن است از اطلاعات آن سوءاستفاده کند، سایر گره‌های شبکه در طول فرآیند اجماع از محتوای تراکنش اطلاعی ندارند. به محض اینکه اطلاعات تراکنش فاش شود، سفارش آن قطعی و تغییرناپذیر می‌شود و از پیشروی (front running) جلوگیری می‌شود. برای مؤثر واقع شدن این مکانیزم، پروتکل باید از دریافت و گنجاندن تراکنش‌ها در زنجیره توسط چندین گره در یک اسلات واحد پشتیبانی کند.

ما یک مدل حریم خصوصی قوی‌تر (مانند یک mempool کاملاً رمزگذاری شده که فقط برای کاربر قابل مشاهده است) اتخاذ نکرده‌ایم، زیرا پروتکل باید بتواند تراکنش‌های اسپم را فیلتر کند. اگر محتوای تراکنش کاملاً از شبکه پنهان باشد، تشخیص تراکنش‌های معتبر از هرزنامه امکان‌پذیر نخواهد بود. تنها راه حل جایگزین، افشای برخی از فراداده‌ها (مانند آدرسی که کارمزد را پرداخت می‌کند) است، اما چنین اطلاعاتی نیز می‌تواند توسط مهاجمان مورد سوءاستفاده قرار گیرد. بنابراین، یک طراحی کاربردی‌تر این است که به یک گره واحد اجازه داده شود تا محتوای تراکنش را به طور کامل مشاهده کند، در حالی که از دسترسی سایر گره‌های شبکه به هرگونه اطلاعاتی تا زمان تأیید جلوگیری شود. این همچنین بدان معنی است که برای حفظ این ویژگی، کاربران به حداقل یک گره صادق به عنوان دروازه تراکنش در هر اسلات نیاز دارند.

پروتکلی که هم «مقاومت در برابر سانسور کوتاه‌مدت» و هم «حریم خصوصی» را داشته باشد، پایه و اساس ایده‌آلی برای ساخت برنامه‌های مالی فراهم می‌کند. با اشاره به مثال حراج قبلی، این دو ویژگی دقیقاً دو توانایی باب برای ایجاد اختلال در بازار را از بین می‌برند: او نمی‌تواند پیشنهاد آلیس را بررسی کند و نمی‌تواند اطلاعات او را قبل از پیشنهاد به دست آورد، که اساساً مشکل را حل می‌کند.

با مقاومت کوتاه‌مدت در برابر سانسور، می‌توان فوراً در هر تراکنش ارسالی - چه تطبیق، چه پیشنهاد قیمت یا تسویه - اطلاعات را درج کرد. بازارسازان می‌توانند سفارش‌ها را در لحظه تنظیم کنند، پیشنهاددهندگان می‌توانند به سرعت پیشنهاد خود را ارائه دهند و تسویه حساب‌ها می‌توانند به طور کارآمد انجام شوند. کاربران می‌توانند اطمینان داشته باشند که هر یک از اقدامات آنها فوراً اجرا خواهد شد. این امر نسل بعدی برنامه‌های مالی دنیای واقعی با تأخیر کم را قادر می‌سازد تا کاملاً روی زنجیره اجرا شوند.

برای اینکه بلاکچین واقعاً با زیرساخت‌های مالی موجود رقابت کند و حتی از آنها پیشی بگیرد، صرفاً افزایش توان عملیاتی به هیچ وجه کافی نیست.

[ لینک مقاله اصلی ]